Onze Stam. Jaargang 1913
(1913)– [tijdschrift] Onze Stam–
[pagina 115]
| |||||||||||
Vlaamsche Grafschriften van de XIVe tot de XVIIe eeuw.Het Vlaamsch in de Middeleeuwen.In de grafschriften uit vervlogen tijden, vinden we treffende bewijzen, hoe de oud-adellijke geslachten hun moedertaal in eere hielden en hoe ze 't als een natuurlijk recht en een heiligen plicht aanzagen, den burgerlijken stand, de eeretitels en de vrome daden van hun ouders en magen in 't vlaamsch op de graftomben te vereenigen. Eenige voorbeelden uit oude kerken verzameld:
| |||||||||||
[pagina 116]
| |||||||||||
Dit getuigt wel ten overvloede, dat onze oude historische adel uit de middeleeuwen, warme en hartelijke genegenheid koesterde voor onze moedertaal. Als wij de kostbare geschriften van Gailliard doorbladeren, en wel voornamelijk deze van Baron de Bethune,Ga naar voetnoot(1) gewezen gouwgraaf van West-Vlaanderen, ondervinden we dat het werk van dezen laatste, vooral ‘Epitaphes et Monuments des Églises de la Flandre au XVe siècle’ enkel den titel in 't fransch heeft!!! De 3 deelen in 40 (30 franken bij Demolin te Brugge), waaruit het werk bestaat, zijn uitsluitend in 't vlaamsch geschreven; de twee derden van de opschriften zijn in 't vlaamsch, enkel deze van priesters en rechtsgeleerden in 't latijn. Baron de Béthune,Ga naar voetnoot(2) een kind van Vlaanderen, kende onze moedertaal en heeft het meermalen bewezen. Hij was een | |||||||||||
[pagina 117]
| |||||||||||
van de weinige vlaamsche edelen die samen mocht gaan met den Franschen hertog de la Salie de Rochemaure, uit Auvergne, die in zijn boek ‘Récits Carladéziens’ onder den titel ‘Confession’, de getuigenis aflegt van innige gehechtheid aan de taal van zijn geboortestreek. Hij beschouwt ze als het eenig uitdrukkingsmiddel van gedachte en gevoel, zoowel voor zich zelf als voor den minderen man. ‘Jamais’, schrijft hij, ‘je n'ai perdu l'amour de notre patois, et je l'ai même parlé à Rome et en Espagne’. - Mag onze vlaamsche adel ook zoo spreken?? - En dit ook is een oorzaak, waarom hij in zijn geboortestreek zoo geacht en bemind, zoo volksgeliefd is. Onder het bestuur van Filips de Goeden, Albrecht en Isabelle, die vurige voorstaanders waren van de letteren, werd onze moedertaal in eere gehouden. Menigmaal hebben die vorsten de vlaamsche strijders onder hun bescherming genomen en hun soms groote hulpgelden verleend. Brengen wij hulde aan de geschiedschrijvers van vlaamschen oorsprong, als Sanderus, Butkens, Foppens en zooveel anderen, die onvergankelijke werken nagelaten hebben, ons vaderland ter eere. Waarom geeft men dan heden aan onze moedertaal niet hetgeen haar toekomt? Waarom wordt zij nog als een onterfd koningskind behandeld? Dat men haar eerbiedige, en dat de hoogere standen - nu men op alle tonen van verbroedering zingt - eens begrijpen, dat eensdaags voor hun zonen vooral, het Vlaamsch (Nederlandsch) noodzakelijk moet worden. Dan alleen zal de Vlaming zich thuis voelen in België; dan alleen zal hij het land beminnen waar hij het levenslicht zag.
Ghistel. Rob. de Beaucourt de Noortvelde. |
|