bonden Nederlands Vlaams cultuurgebied op te willen treden’.
De Nederlandse cultuur kent twee subculturen, volgens de bewindsvrouwe, de Vlaamse en de Nederlandse. Een gecompliceerder haat-liefde verhouding valt niet te bedenken, zou ik er aan toe willen voegen. Maar groot succes bij de Nederlandse filmliefhebbers hebben de Vlaamse films tegenwoordig wel. Vandaar dat vorig jaar tijdens de Nederlandse Filmdagen een Prijs voor de Beste Vlaamse Film werd ingesteld. Robbe de Hert was met Blueberry Hill de uitverkorene die hem mee naar huis mocht nemen.
Dit jaar is de prijs al weer afgeschaft, de jaarproduktie is te gering. (Wellicht is er ook een crisis in de Vlaamse film en kunnen beide gedupeerde subculturen op elkaars schouder uithuilen). Slechts vier langspeelfilms zijn in het Vlaams Panorama te zien: Het Sacrament van Hugo Claus, Wait until spring, Bandini van Dominique Deruddere, Koko Flanel van Stijn Coninx en Cruel Horizon van Guy Lee Thijs. Heel misschien is er ook een selectie uit 25 jaar Vlaamse film te zien naar aanleiding van de feestelijkheden rond dit jubileum, en een sneak preview van de documentaire over hetzelfde onderwerp van Robbe de Hert en Luc Pien.
Het Nederlandse aandeel van de Filmdagen bevat - naast de volledige jaarproduktie van lange en korte films, animatie, documentaires, commercials, opdrachtfilms en experimenteel werk -, een tweetal retrospectieven. Het complete werk van experimenteel cineast Frans Zwartjes wordt vertoond, plus dat van sterk door hem beïnvloede leerlingen als Dick Rijneke, George Schouten en Ruud Monster.
Een tweede retrospectief is gewijd aan actrice Willeke van Ammelrooy, sinds 25 jaar filmactrice en in dit opzicht dus net zo oud en wijs geworden als de Vlaamse film. Om de kronkelige wegen van het toeval nog beter aan te tonen, kan gememoreerd worden dat zij haar eerste grote succes behaalde
![illustratie](_ons003199001ill0230.gif)
Nederlandse Filmdagen 1990. Een retrospectieve is gewijd aan het werk van de experimentele cineast Frans Zwartjes.
in
Mira (1971) van Fons Rademakers, de eerste artistiek en commercieel geslaagde Vlaams-Nederlandse coproduktie.
Naast de filmvertoningen zijn er voor professionals ‘nascholingscursussen’ als een seminar screenacting, een studiedag over film en politiek en een studiedag over de exportmogelijkheden van de Nederlandse film.
Voor de spraakmakende jaarlijkse Cinema Militans-lezing is dit jaar de Sovjet-regisseuse Kira Muratova gestrikt, die voor haar laatste film Het Astenische syndroom dit jaar in Berlijn bekroond werd met de juryprijs. De film, op zichzelf al een staaltje van cinema militans, zal tijdens de Filmdagen haar Nederlandse premiere beleven.
Nederlandse premieres dit jaar zijn onder andere Luba van Alejandro Agresti, Kracht van debutante Froukje Fokkema en Ava en Gabriel van Felix de Rooy.
Als er al paniek bestond over de invulling van het programma in deze crisistijd, dan is die weggenomen door Pim de la Parra die met zijn Minimal Movie-beweging garant staat voor ongeveer een premiere per dag. Onder andere zijn Openbaringen van een slapeloze en Let the music dance, met de jaren zestig-protestzanger Boudewijn de Groot in de hoofdrol, gaan in premiere. Om met Filmdagen-voorzitter Rinus Haks te spreken: ‘Hoezo crisis?’
Gerdin Linthorst