Maatstaf. Jaargang 9
(1961-1962)– [tijdschrift] Maatstaf–
[pagina 363]
| |
Wim Gijsen
| |
[pagina 364]
| |
Boven deze onherbergzame dag..Boven deze onherbergzame dag
het morgenvroege spreken van de zon
en de damp op de kruinen der huizen.
En ik, zo vredig in mijn morsig geluk
ik weet wel
de liefde is geen blijvertje,
de lachers zijn nooit op onze hand geweest,
maar soms op een brandschone ochtend
word ik kwetterend, kakelend wakker,
al mijn wangen opgestreken
loop ik onbezoldigd te lachen;
zo wordt een spier bewezen.
| |
[pagina 365]
| |
Men is allang...Men is allang geen kind meer,
het groeit en groeit.
's Avonds voor de spiegel, het lichaam
wordt een steeds vreemder landschap,
aan de hand van het lichaam
wordt men ouder en ouder.
Zo leer ik neerwaarts leven,
steeds verder van huis
en ik vind nieuwe woorden uit:
lieveling, een eenvoudig gebed, enzovoorts.
Dit alles op de wijze der mensen
dwz een steeds oudere spiegel.
| |
[pagina 366]
| |
Zo gebeurt het ten slotte...Zo gebeurt het ten slotte steeds vaker,
hij legt zich verbeten glimlachend
met de liefde te bed,
het is te kort, te wanhopig.
Liefhebbend vergeet hij zijn laatste waarheid
en het is alles om niet,
de nacht woedt als een noodweer.
En de liefde, de liefde wordt
een steeds spaarzamer delfstof,
een priester van kort geluk,
een dronken boer van blijdschap.
| |
[pagina 367]
| |
Buiten zijn handen om...Buiten zijn handen om
groeien de dingen vanzelf,
paarden dragen warmte en drinken,
vogels hebben deel aan hun naam.
Maar hij weet geen raad met water;
spreekt zich 's avonds niet bijeen,
hij sterft voor zijn lichaam uit.
Niet langer om in te wonen,
- een onleesbare brief -
is hij de onbegrijpelijkste,
een man uit middelharnis.
| |
Soms...Soms, verraderlijk speeksel ontloopt hem
als dieren hun vijand,
in de minste wind wordt hij vliesdun;
alleen de volkstelling rekent hem mee.
Zo kan hij nog jaren leven,
breedvoerig pratend met niemand,
de winter in al zijn organen.
| |
[pagina 368]
| |
Hier ben ik dan...Hier ben ik dan
in mijn lichaam van gras,
in mijn 27 jaren wind,
een vermeende minnaar van mensen.
De lippen beladen met een overvloed
antieke strijdkreten
de mond een schorre loopgraaf,
sterft men zo?
Niet langer goedsmoeds ben ik,
geen van vrede tokkelend hart.
Hoor, hier spreekt de wijze boer,
hij draait de winden om zijn natte vinger
mompelt
mooi leven is voorbij
van honger schreeuwt de afgrond.
| |
[pagina 369]
| |
Met de angst en de liefde...Met de angst en de liefde
hoog in de keel
in het wilde stenen omkerend,
onder een vonkende zon
gravend naar een teken
een lichaam dat nog smeult,
zo word ik groot.
En recht omhoog gaat de rook van mijn woorden.
Er is geen wind.
| |
Gruwzaam...Gruwzaam als erts de pijn
te leven in dit leegland
dat de ogen teistert.
Lichaam, laag winters vuur,
je regent terug in de dood.
| |
[pagina 370]
| |
De geliefde der generalen...De geliefde der generalen,
zij danst weer overal,
zij groeit als een heks voorspoedig.
Er is haast niet van te spreken,
het is te kwaad om waar te zijn,
dit is het eind van de dag,
er heerst bittere vrede,
wind slijpt zijn tanden op het weerloos land.
En de mensen
de mensen bedenken hun slaap,
de mensen zij denken zij slapen.
Het is avond. Het wordt nacht.
| |
Hoe hard?...Hoe hard moet men schreeuwen
in zijn liedje van angst?
Hoe spreekt men een dove god
uit zijn rinkelende hemel?
Eens het bezinnen moe
ontdoet men zijn lichaam van wijsheid.
Schreeuwt het uit.
Zo komt de wereld aan zijn vele doden,
oorlog trekt zijn sporen.
Van moord en brand
krijsen de vogels.
| |
[pagina 371]
| |
Voorbarig...Voorbarig noemt de mens zich mens,
hij hijst de vlag van zijn tomeloos bloed,
wrikt zich een plaats op de aarde
en zaait er zijn dood geloof.
Noem het maar mooi,
hij is zo echt als hij zijn kan,
een dove weerbarstige plant
en dat is niets teveel.
Brandend en wel begint hij te spreken,
meent te leven
diep in de schaduw van zijn stenen taal,
god ja, zo denkt hij;
maar het is een duistere mond die spreekt,
hij moet wel een waaghals zijn
zo hoog en hees te leven
in zijn springende schokkende keel.
|
|