Den vermakelycken opdisser. Deel 2
(1677)–Anoniem Koddigen opdisser, Den–
[pagina 37]
| |
Krijt hier, als een Varcken,
Van Orgel und Karcken,
Nu 't keffen op 't Preecken,
Van nieuswijze Leecken
Ontbreeckt in den Gorgel,
Nu bast men op 't Orgel,
Nu schreeut men met seddlen,
Als dronckemans veddlen,
Op Hollandsche Moffen:
Die zwetzen nocht poffen?
Maer, als Deen en Zweeden
Hun aendacht besteden
In Bybelsche dingen,
Met spelen en zingen
Dat David leert passen.
| |
[pagina 38]
| |
Doch Laet vry wat bassen
D' ontrusters der steden:
Wy zullen in vreden
Noch echter wel leeven.
En schoon m'ons verdreeve
Naer Vrienden en Magen;
Wie zouw 't zich beklagen;
Dan die ons ontfingen,
Toen wy haer aenhingen,
En 't leeg landt vervulden?
Dat licht was te dulden.
Dies, Lummel, uw tieren
Heeft gront noch manieren,
Heeft d'een nu geschacchert,
En d'ander gepracchert?
| |
[pagina 39]
| |
Uw pracchen of hoopen
Zal daer niet voor koopen.
Maer danckbare Luyter
Koopt Davids getuyter,
Om met Davids Fluyten
Gods oore t' ontsluyten,
Hy danck, dat nu Rijcken,
Gods mildheyt doen blijcken,
Aen haer medeleeden,
Met voedsel en kleeden,
En vlijtige Pover
't Verwijten kan over,
Mids hy zich kan helpen
In sijn eyge schelpen.
Dien Lutherschen yver
| |
[pagina 40]
| |
Draeft langer hoe stijver.
Dies onnodigheden
Ghy hier komt besteden.
Maer over Dy Arme
Mach elck zich ontfarme,
Ja zelver Mennisten,
Op dat sy 't niet quisten
Aen Polen en Joden,
Die 't zwaerd zijn ontvloden
Van 't strijdbare Swenschen,
Die Zondstraf der menschen
Nu gelt het den Pastoor,
Maer Brit staet hier vast, voor,
Daer Bisschop zien kooken
Di wol scholden krooken;
| |
[pagina 41]
| |
Und sloon mit zien handen,
Dien pufhart tho schanden:
Wan al zulcke Ezels,
Und broetzel van Quezels,
(Al docht'et die vremmet)
Der Kansel in 't hemmet,
Hi mit ziene slabben,
Dien bladdren und flabben
Betoolden voor 't olter.
Hier bin y wol stolter
Mit klicken und kladden?
Man wan di oock hadden
Wat wieder als Stooden,
Dien Pharherr und Rooden,
Door schol di dat kaspel
| |
[pagina 42]
| |
Wol leeren den haspel
Van't Raspelhoes droojen;
Soo schol et door woojen,
Dat i nicht zolt heuven
Dit wedder tho euven.
Dies schoon uw lust helden
Om meerder te schelden,
Men zal 't boven leuren
En lompen niet keuren
I goo dan man sloopen
By Ezels met hoopen,
Of roer daer je smoel;
Maer zwijg van de Stoel.
U Y T. |
|