Biekorf. Jaargang 13
(1902)– [tijdschrift] Biekorf–![]() | |
Het oordeel.
| |
[pagina 47]
| |
De Trompet met wonder Thoonen
(Uyt-gespreyt daer dooden woonen)
Sal het All'gemeyne Roth
Dwingen voor den Throon van Godt.
De Natuer en Doodt sal beven,
Als het Schepsel sal herleven,
Om aen d'Hooghste Rechter-schaer
Te voldoen in 't openbaar.
Een geschreven Boeck sal wesen
Aen-gebracht, en voor-gelesen,
Daer geheel sal binnen staen
Waer uyt sal het vonnis gaen.
Soo den Rechter is geseten
Sal-men Alles sien en weten:
Niet sal (tot de minste Saeck)
Achter-blijven zonder Vraeck.
Wat sal ick, Ellendigh, segghen?
Wie sal myn misdaet weêrlegghen?
Mits schier selfs geen rust en heeft
Die rechtveerdigh heeft geleeft.
Koningh, voor wie 't All' moet beven,
Die (in saligheydt te geven)
Saligt maeckt uyt vry Gemoet,
Maeckt my Saligh, Hooghste Goet.
| |
Ghebedt
| |
[pagina 48]
| |
Myn Gebeden' zyn niet weerdigh,
Maer Gy, die zyt goet en veerdigh,
Maeckt dat ick (door deughden hier)
Niet en brand' in 't Eeuwigh Vier.
Wilt aen my een plaetse geven
Met uw' schaepen, naer dit leven.
Scheydt my van der Bocken-kant,
En stelt my ter rechter Handt.
Als gy sult de Boose 't saemen
Tot de bitter Vlammen praemen,
Roept my dan (in diën tydt)
Met die zyn Gebenedydt.
'k Bidd' ootmoedigh en geboogen
('t Hert gemorselt) hebt medoogen:
Sorght dat ick wel eynden magh
In dien alder-lesten Dagh.
Diën Dagh (uyt brand gereden)
Sal een Dagh van traenen wesen,
Als den sondaer op sal staen,
Om syn Vonnis 't hooren aen.
Spaert my dan door jonstigheden,
Jesu, vol Bermhertigheden:
Noodt my tot des Hemels Lust,
En geeft d'Overleden Rust.
Rust, voor altydt, wilt ons geven,
En het Hemels licht daer neven.
Dus zy danck aen U geseyt,
Nu en in der Eeuwigheydt. Amen.
- Volgt dan op eene beschouwinge in rijmreken over de ‘Eeuwigheydt’ op bladz. 9: ‘de Helle’, op bladz. 15 ‘Hemelsche Glorie’. Verder, bladz. 18. ‘De On- eerbiedigheydt in de Kercke wordt berispt; om, door dese Overtredinge, niet te vallen in de ongeluckige Eeuwigheydt’. Bladz. 22. ‘Bedrogh der verganckelycke (en Toekeer tot de Hemelsche) Schoonheyt.’ Dat al in dichtreken, daarvan 't slot: Maledictus Homo, qui confidit in Homine. Jerem. 17.
Den Mensch is van den Heer vervloeckt,
Die Rust en Lust in Menschen soeckt.
('t Vervolgt.) ![]() |
|