Het Belfort. Jaargang 4
(1889)– [tijdschrift] Belfort, Het–
[pagina 369]
| |
't Oude liedGa naar voetnoot(1).1.
IN de stilte van mijn herte,
Ruischt een heimelijk gezang;
Als de weêrgalm, uit de verte,
Van een zuiver klokgeklang.
't Is het lied van dierbre tijden,
Wederwekkende, in 't gemoed,
Van vervlogen zielverblijden
De gedachtenisse zoet.
Refrein
Daar en klinkt zoo waar geen toon,
Of hij nog zoo kunstig zij;
Daar en klinkt geen lied zoo schoon,
Oude lied, zoo schoon als gij!
2.
't Is de wind der frissche weide,
Met den bloemengeur der Lent,
Die, door 's levens dorre heide,
Troostend zijnen balsem zendt.
't Is de lieve morgenluister,
Straal der hope, licht der jeugd,
Die het treurig herteduister,
Met zijn glansen, weêr verheugt.
| |
[pagina 370]
| |
3.
't Is de murmelende bronne,
Die den dorst'gen reizer noodt,
Uit der wegen stof en zonne,
In den koelen looverschoot.
't Is de bronne van 't geheugen,
Die daarbinnen ruischt zoo teer
En mij laaft, met volle teugen,
Aan de zoetheid van weleer.
A.-J.-M. Janssens.
|
|