Poëmata
(1623)–Jacob van Zevecote–
[pagina 259]
| |
Nullo deinceps gramine virescit solum.
Mirare flores verna quos parit dies.
Dum lenis aura spiritu molli fouet,
Non impeditas explicant laeti comas:
Sed si subortus turbo, vel flatu inuido
Crudelis auster caudicem tenerum abscidit
Non erigendum denuò inclinant caput,
Sinuntq́ue fluere folia. Sic mundus perit,
Suoq́ue quidquid Luna sub coelo videt
Mortalitatis lege damnatum sibi
Subiecit Atropos. Forma, nobilitas opes,
Et si quid aliud mundus in summo locat.
Inane parui temporis ludibrium
Durare nescit, obuiumq́ue propriae
Fertur ruinae, sola virtus permanet,
Iunonioq́ue nititur in altum gradu.
Hanc pertinaci sequere praeeuntem pede
Beate Mysta, quemq́ue sacrifica creas
Lingua Tonantem, quemq́ue felici manu
Tractas Iesum corde sincero cole.
|
|