Poëmata
(1623)–Jacob van Zevecote–Ad exim. P. Mag. nostrum Augustin. Theodori, S.T.D. Ordinis Erem. S. Aug. Exprouincialem.
DOcte Pater, Grudiae non infima cura Mineruae
Accipe cognati tristia fata tui.
Accipe quae patrias ad Lisae fleuimus vndas
Carmine fortunae conueniente meae.
Laeta canant alij placido quêis sidere natis
Candida Pegaseam Musa ministrat aquam.
Me decet innumeris miscere poëmata curis
Diraq́ue natalis plangere iura mei.
Ergóne fatales nunquam nisi dura sorores,
Fila trahent tristi non benè ducta colo?
Ergóne continuis agitabitur aegra procellis
Cymba per aduersas quae mea currit aquas?
Stellaq́ue quae nostri fuit olim conscia partus,
| |
[pagina 181]
| |
Non unquam faciles induet atra comas?
Iam mihi bis denos Lachesis numeraverat annos,
Ortaq́ue post illos purpura veris erat.
Cum me stultus amor, studiumq́ue immane vidédi
Quidquid in hesperijs Phoebus adurit agris;
Iussit ad Italicas peregrinum tendere terras,
Et procul à patrio dissita regna solo.
Heu quoties mihi tres gemino cum fratre sorores
Praedixere meae fata sinistra viae!
Heu quoties multis me conscius ante diebus
Terruit immodicis turgidus auster aquis!
Et volucres opico laevum gemuere susurro,
Arculaq́ue infausto murmure flevit avis;
Et trepido alarum motu narratur hirundo
Attonitos circum ter volitasse lares;
Ter per nocturnas avis intempesta tenebras
Exiguâ dixit voce, Iacobe mane;
Faetaq́ue praegnantem vulpes comitata lyciseam
Devovit nostras obvia facta vias.
Ast ego sive polus, seu me mea fata trahebant
Et toties laesi vindicis ira Dei:
| |
[pagina 182]
| |
Ridebam Superos per tot mihi monstra minantes,
Ominaq́ue innumeris vera probata malis.
Iamque dies aderat cùm te pulcherrima rerum
Infausto potui linquere Ganda pede.
Et procul à Belgis per inhospita frigore saxa,
Perque tuas abiens cane Gotharde niues:
Rhaetus vbi verno nunquam se flore coronat,
Torpet vbi lento terra ligata gelu.
Insubrum Dominam perueni sanus ad vrbem,
Moeniaq́ue Indigetis Numine clara sui.
At malè vicinas quia Praesul adiuerat oras,
Inuida sors isto non dedit ore frui.
Adfuit ille tamen summi pars magna senatus
Saccus, & Aonij pars quoque magna chori.
Adfuit ille pius Montorfanus, ille Mineruae
Filius, & Phoebi cura fauorq́ue sui.
Hoc duce magnificam quaecumq́ue videnda per vrbem
Vidimus, & molem magne Philippe tuam.
Vidimus augusti sublimia pegmata templi,
Vidimus & tumulum Carole diue tuum.
Iamq́ue per Oebalidum rutilantia sidera fratrum,
Flectebat calidos Phoebus anhelus equos:
Restabantq́ue meae post bis ter millia centum,
Millia ter centum conficienda viae.
Ergo per herbosos quos docta Bononia campos
Quosq́ue colit vaccis cognita Parma suis.
Quaq́ue Apennini iuga surgunt ardua montis,
Culminaq́ue & pedibus aspera saxa meis
Imus, & Hetruscis olim loca culta colonis
| |
[pagina 183]
| |
Visimus, & populos nobilis Arne tuos.
Inde per atinquae tendentem moenia Senae,
Sparsaq́ue per cunctas oppida multa vias:
Sexta dies Iunî Dominam deduxit ad vrbem.
Et tribuit muros Roma subire tuos.
Hic mihi Burgesij donat cui fama supremum
Inter purpureos nomen habere Patres;
Hicq́ue Cobellutî Charitum Phoebiq́ue parentis
Aula peregrino non peregrina fuit.
Hos mihi perpetuos Superi seruate patronos,
Pressa gemat nullis sic mea Musa malis.
Te quoque sincerum mihi Bartoline sodalem
Esse dedit nunquam dissolüenda fides.
Teq́ue Calaedoniae non infima gloria terrae,
Sis licet à patrijs, sponte sed exul agris;
Sytoni mihi vera fides, & cognita virtus.
Et non frangendâ compede iunxit amor.
Hic ego dum laetos mihi vanus imaginor annos,
Multaq́ue ab aduersis prospera spero Deis.
Me procul à Tiberi Tyrrhena per aequora vectum
Perq́ue procellosi bina pericla maris;
Excipit optato languentem Genua portu,
Iussum difficiles rursus inire vias.
Inde per omniparos Pedemontî nobilis agros
Iuimus, & cautes crude Sabaude tuas.
Qua Rhodanus lato Lugduni moenia cursu
Diuidit, & socius flumina iungit Arar.
Qua Ligerimq́ue bibunt, & qua felice superbus
Sequana Parisios gurgite scindit agros.
| |
[pagina 184]
| |
Inde per Ambianum Belgî deuenimus arua,
Tollit vbi tumidum patria Ganda caput.
Hîc mihi, felici quia non datur esse Poëtae,
Et nimis est nostris aspera Roma rogis;
Stamina fatidicae rumpent vitalia Parcae,
Et condet cineres terra paterna meos.
|
|