dat sportlju krije, mei wat ekstra... aaiwiten en koal... hoe hjit dat. Of fitamine. Ik ha noch te min ferset. Ik bin kolossaal efterútgongen, de lêste tiid, dat komt, ik fyts net mear.’
‘Wat moat it wurde: bjist?, keallefleis?, simmels?’ freegje ik. Hy knypt de eagen yn ôfgriis ta.
It frommes begjint wer efter út 'e kiel te rachen en te flokken. In lûd as in oardiel. No liket it him tefolle te wurden. Grimmitich draait er de holle om. De man sit der ferlegen by.
‘Dat hie se thús no nea. Altyd fatsoenlik en meilibjend, gjin mis wurd,’ seit er ferûntskuldigjend. Mar dat heart ús heit net.
♦
Geregeld kaam buorfrou Vos troch de doar om ús mei in mieltsje fleis te ferrassen. It wie wyt. Deadekealtsjesfleis neamde ik it. Ik hie dat kealjen as tolvejierrige al meimakke. De ko, Bertha II, - de nammen wiene mei kryt op 'e souderbalken skreaun - kromme yn benaudens de rêch. Se stinde lûdroftich, har ears pûle út, en buorman rôp:
‘Ja, kom mar fanke, lit mar sjen!’
Der kaam har tinne stront út it gat. Doe stuts er de hân tusken de tearen dêrûnder dêr't focht útrûn, djipper en djipper, oan 'e earmtakke ta. Bertha âle oan ien tried wei troch en hy fûn hâldfêst en luts. Syn earm en hân sieten ûnder it brunige slym. Twa plestik hoefkes waarden sichtber, mei dêrtusken in swarte snút. It bertegat blette no ek. Nochris skuorde de boer oan de poaten en ynienen seach ik de slútspier wiken en waard it keal derút knypt. It like wol ynsmard mei griene sjippe. Bertha skrabbe de kiel en balte heech en lang. Buorman Vos heinde it fallende dier op, mar wist net foar te kommen dat it yn 'e groppe klettere. Mei de nâlestring waard noch fan alles derút arbeide. Ik wie bang dat it bist alle bonken brutsen hie, mar it besocht hast daliks oerein te kommen.
‘Ferdomme, wer in boltsje,’ sei de boer. Krekt as by it masterskot