It frear. De dize sloech oan op 'e beammen. Ik hie allinne in kolbertke oan.
Nei de krystdagen stie de doarpsplysje, Poartman, op 'e stoepe. In foarbygonger hie rapportearre dat er ier en betiid op krystsnein in keppel healneakene fammen út 'e leechsteande pleats fan Ype Land kommen seach. En tusken har hie er wrachtich dy grutjonge fan Homme Wisch mei syn maten omslaan sjoen.
De wetstsjinner hie syn komst oankundige, myn freonen en ik sieten op myn sliepkeamer. Mei it ear op 'e flier koene wy it petear by fleagen folgje.
Doe't ik ús heit it barren fernijd hie, seach ik him earst wyt weilûken, mar letter hie er him opfallend op 'e romte holden.
‘Do hast no it bewiis wol levere datst net los fertroud bist,’ sei er. ‘Ik sil mei dy plysje prate, dan hearst it wol.’ Hy woe my der net by ha. Ik wie der net gerêst op.
‘Braak en húsfredebrek,’ spriek de plysje. ‘In misdriuw. Dat wurdt fóarkomme, Wisch. Dy knapen meie bliid wêze as se der mei in betingstferoardieling ôf komme.’
Dat fan dat húsfredebrek woe my net oan. De pleats wie net bewenne. Hokfoar húsfrede hiene wy brutsen? Dy feroardieling siet my heech. Ik hie foar myn krekt begûne kweekskoalle-oplieding in ‘bewijs van goed gedrag’ oanfreegje moatten en seach myn ûnderwizerskarriêre al yn reek opgean.
De kwestje die in grut berop op ús heit syn ferantwurdlikens foar myn takomst, in ferantwurdlikens dy't faaks noch wol swierder weage troch de profesij fan buorfrou Akke boppe myn widze. De nije learen skoaltas, it jierdeiskado fan him en mem, hold gâns ûnthjit yn. ‘Poartman...’ Ik hearde ús heit tinken. ‘Dat ha ik altyd alris freegje wold... Ha jo miskien in âldere broer, dy't yn 'e oarloch te krijen hân hat mei... hy keas foar it Hollânsk... de Overval, jo witte wol, de befrijing fan dy fersetslju út 'e finzenis yn Ljouwert? Myn sweager hat dêr ek in rol yn spile.’