‘Oan 'e betterjende hân,’ seit er tsjin Ina as wy de keamer ynstappe. ‘Neffens my binn' in pear sportskuon en in treningspak net sa'n min kadootsje, skielk op syn jierdei.’
Ik dream dat ik yn 'e neare nacht yn Bethesda by ús heit op besite kom. Alles is tsjuster, ik sykje it paad nei syn keamer, probearje nûmers en nammen te lêzen, stuitsje op bline muorren en moat dan werom. It ferpleechhûs is in doalhôf. As ik lang om let de namme fan syn ôfdieling lês, Lits, en nei syn doar sil, giet dy ynienen iepen en in linige skym glûpt derút. It is Katja Vandendoes. Op learzens. Yn har eagen baarnt in grien fjoer. As se by my lâns rint, sjoch ik dat se in fûgeltsje tusken de tosken hat. In mosk. Ik draaf de keamer yn. It bêd fan ús heit is leech, der leit inkeld in fearke op it kjessen. Ut 'e gong wei hear ik har sjongerich lûd: ‘Niet verontrustend, zeg maar.’ Mar bûtendoar, op it binnenplak, skalt de fiktoarjerop fan buorman Vos: ‘Paf eraf. Masterskot!’
As foel ik út 'e goate, sa wurd ik wekker. Yn kâld swit, mei in hammerjend hert.