fan toaniel - se spile ommers sels mei in protte ynset har rol - mar liturgy en sakraminten benauden har, om't dy gjin befrijing út 'e wurklikheid, mar in beklamjen dêrfan betsjutten. It Heilig Avondmaal ûndergong sy dan ek as in libbensgefaarlike ûndernimming. Want die onwaardiglijk eet en drinkt, die eet en drinkt zichzelf een oordeel. Yn 'e regel behoede krekt op 'e tiid in barstende pineholle har foar dielnimming.
‘Heit kin gerêst wêze,’ sei ik. ‘Der stiet: naar uw vermogen. Heit hat dien wat er koe.’
Grutbringen bleau, wat er der fierder ek op neisloech, foar alles tucht. Syn aksjes nei oanlieding fan myn dwaan en litten beheinden har ta mominten dat yn syn eagen wat misgean soe of gongen wie.
De noarm wie, oft it hâlden en dragen yn tsjinst stie fan it ivich heil. In minske moat earst syn ellinde kenne, dan ynsjen hoe't er ferlost wurdt en úteinlik leare te libjen út tankberens. Datst dy trije ‘steaten’ as kategisaasjebern tagelyk swart op wyt opfuorre krigest en fan bûten leardest, helle net allinne in moai stik fan 'e spanning, mar foar myn gefoel ek it hert derút. Lykwols, dy folchoarder liket foar de jeugd net folle goeds te betsjutten. Soks hie ús heit gjin euvelmoed yn. It bernelibben, it boartsjen - hy hie it sels nea meimakke, hy stie derbûten. Boartsjen wie tiidferdriuw, en tiidferdriuw tiidferlies, en tiidferlies sûnde.
Dochs wiene der spultsjes dy't ta de kategory tinksporten hearden, it ferstân skerpen en sadwaande rjocht fan bestean hiene. Wie kennis vermeerdert, vermeerdert smart, sei de Prediker. Sûnder mis bist dan fierhinne op 'en paad nei it besef fan dyn eigen ellinde.
Sa'n spultsje wie damjen. Dat learde er my. De damhoutsjes feroaren yn stiennen, de hokjes yn fjilden. It siet fol útdrukkings: Wyt begjint en wint (dêr't de tsjinstanner dan op sizze moast: Wyt begjint, mar swart wint), oanreitsje is sette, mearslach giet foar, de keningsslach, set dy de pet mar ris op, de hiele of de heale hekstelling, stiennen offerje, foarút tinke, dy yngrave, remise-oanbod... Allegear