It draaide dochs wer út op in sikehûsopname. Hy lei der fan 6 oant 23 septimber.
Weer tot Ype Land gelopen!, ropt it deiboekje op 4 oktober fol fjoer. De pleats fan Ype Sek stiet op in ôfstân fan heechút hûndertfyftich meter, oan 'e râne fan it doarp. Skjin oanein sjoch ik him thúskommen.
In pear wike nei syn ûntslach út it sikehûs moat fansels oan syn kondysje wurke wurde. Hy bestiicht de fyts. Dat giet in setsje goed, al tekenet er neist de ôfstannen (10, 15 km) ek folle faker oan: wind viel tegen, koude wind, waterkoud.
Op 3 novimber is it wer safier: hy rekket, earne op in bûtendykje, de Kromme Knillis, ûnderút en komt noch op eigen krêft thús, mar mei de holle ûnder it bloed en net mear by steat om himsels te waskjen of út te klaaien. Buorfrou Aal treft him ûntheistere oan. Mei in longûntstekking komt er wer yn it sikehûs telâne, dêr't him, neffens syn oantekeningen, op 'e fjirtjinde ek mar wer in prostaatoperaasje oerkomt. Op 21 novimber docht er te witen:
Weer thuis, Hessel en Ina zijn er ook. Veel bezoek, veel bloemen. Geweldig blij. Ik slaap hier beter. Thuiszorg helpt bij wassen en stoma. Geweldig blij. God wurdt der diskear bûten litten.