| |
| |
| |
De zwarte weduwe
Als ik met een snelheid van bijna 150 kilometer in het uur voor de verlaten tribune langs raas, overstemt het gejuich van een duizendkoppig publiek het geloei van mijn woedende motor. Tussen de reservewielen en de gereedschappen voor de pits verdringen zich de helpers van de andere koereurs met de borden tegen hun borst geklemd waarop ze in krijt de gegevens hebben gekrast die hun helden inlichten over de voorsprong die ik heb en het aantal nog te rijden ronden. Ze rekken hun nekken en turen nerveus naar het punt waar de baan uit het bos komt. Ik werp een snelle blik in mijn zijspiegel en zie de zwarte reep asfalt schoon achter me; mijn voorsprong is groter geworden, ik heb nu meer dan het rechte stuk.
Dan is er de kuip van de Tarzanbocht. Ik druk mijn rug stevig in de stoel, rem krachtig, geef een korte stoot gas en schakel terug. Mijn romp blijft recht, mijn hoofd hangt schuin mee, als ik mijn stuur in één afgepaste beweging in die positie breng waarmee ik de scherpe bocht voor tweederde deel kan doodsnijden. De wagen wringt en trekt naar buiten. Half slippend schiet ik over de bakstenen strook die men uit veiligheidsoverwegingen hier in de uitloop van de haarspeld heeft aangebracht en konsentreer me op de steil oplopende en diep afhellende Gerlachbocht. De mensen die in de duinen zitten draaien hun hoofden mee en zwaaien uitbundig naar me. Ik zet de haak naar de Hunzerug zo woest en zelfverzekerd in dat het achterdeel van mijn cooper opnieuw onder me wegglijdt. Maar ik weet
| |
| |
wat ik kan doen. Ik korrigeer het zoeken van de wagen met rukkende stuurbewegingen. Weer zoemen mijn banden even over de bakstenen, waarmee men ook hier de baan heeft verbreed. Ik beweeg me op alle grenzen en op alle uitersten. Mijn voet drukt met veel meer kracht dan nodig is het gaspedaal volledig neer. Mijn buik jeukt. Mijn vingers schroeven zich rond het leren stuur.
Het ruist door mijn hoofd dat ik onoverwinnelijk ben hier. Met deze baan ben ik vertrouwd als met mijn eigen lichaam. Dit circuit is een soort van vrouw wier raadsels ik heb opgelost en wier truuks ik heb doorzien. Door de duizenden kilometers die ik hier heb afgelegd, heb ik nauwgezet kunnen bepalen wat de mogelijkheden van mijn wagen zijn. Door herhaalde ervaring ben ik erachter gekomen waar zich de plaatsen bevinden waar men niet meer kan volstaan met volledige konsentratie en maximale aandacht alleen, waar durf en bravoure lokduivels zijn die men slechts kan overwinnen door één te worden met weg en wagen tegelijk.
Dit parcours is een onbevredigbare agressieve vrouw die gevoerd wil worden met perfektie. Ik heb begrepen wat zij is en wat zij verlangt. Tot in mijn merg ben ik ervan doordrongen dat zij enerzijds middelmatigheid verafschuwt en zich anderzijds zal wreken op ieder vertoon van superioriteit. Voor hen die zichzelf wensen te blijven en de uitdaging afslaan zal zij zich niet anders voordoen dan als een willekeurige kronkeling van dood asfalt. Maar voor hen die de uitdaging haar te bezitten al te gemakkelijk aannemen en zich verliezen in mannelijke bluf, zal zij plotseling tot leven komen om hen letsel toe te brengen.
Ik ben doortrokken van haar magiese kracht, respekteer
| |
| |
die en juist daardoor ben ik aan haar gewaagd. In mijn onderworpenheid aan haar ligt haar onderworpenheid aan mij. Ik realiseer me dat als ik haar zou trachten te onderwerpen aan mijn overmacht, mijn overmacht mijn onmacht zou worden. Deze oneigenlijke vrouw zal zich pas geven als je begrepen hebt dat ze daarmee tegelijkertijd je weduwe wordt. In dit pogen, in die strijd, ligt mijn ontroering, mijn verbijstering, mijn hoogspanning.
Even raak ik van de baan en spuit er een straal zand op, maar ik maak geen fout; men heeft alleen nagelaten daar bakstenen aan te brengen. Ik heb het zand daar onderzocht, het heeft een dunne bovenlaag, maar daaronder is de grond stevig.
Wat is begonnen als een middel om stoom af te blazen is uitgegroeid tot een allesoverheersende passie, waar geen buitenstaander deelgenoot van kan worden. De passie mij op te houden in dat gebied waar dood en leven versmelten.
Het zou mij totaal onmogelijk zijn aan iemand uiteen te zetten wat mij ertoe drijft mij met een gemiddelde snelheid van 115 tot 120 kilometer per uur te begeven naar waar het leven zijn grootste aantrekkelijkheid verkrijgt en de dood tezelfdertijd dichterbij is dan ooit, tenzij die iemand hetzelfde begrip heeft als ik en als dat het geval is dan spreek je er niet meer over.
Hugo weet waar ik het over heb.
Hugo heeft mij aangestoken.
Hugo heeft mij verpest.
Hugo ben ik dankbaar.
Het minder bochtige gedeelte van het circuit dat langs de oostelijke tunnel voert eist al niet meer mijn gehele inzet op, ik kan er prakties werktuiglijk over; deze fase van de
| |
| |
ronde wend ik aan om me voor te bereiden op de bochten door het bos en vooral de laatste afhellende curve naar het rechte stuk, die niet alleen vanwege het bedriegelijke verloop gevaarlijk is, maar vooral omdat men daar trachten moet met de hoogst mogelijke snelheid aan het rechte stuk te beginnen en zodoende licht onderschat wat fataal zou kunnen worden. Ik heb al die gevaren onderkent. In het besef van de uitersten waartoe materiaal en menselijke vermogens in staat zijn ligt mijn kracht. Ik ben reeds zover dat ik me slechts heb aan te passen aan weersomstandigheden. De laatste bocht naar het rechte stuk bijvoorbeeld is aanzienlijk sneller te nemen bij zuidenwind, terwijl men dan juist dubbel op zijn hoede moet zijn in de Tarzanbocht.
Nu ontspannen en half onderuit gezakt nader ik met het voor deze wagen absolute maximum het bos en houd op me met iets anders bezig te houden dan met de ijle grens waar dood en leven elkaar raken. Ik ben ervan overtuigd dat mijn jankende banden nu in een baan liggen die nog geen tien centimeter loopt naast het spoor dat ik de vorige ronden getrokken heb. Alleen al uit het feit dat de remsporen en de bandafdrukken hier en daar meters uit elkaar liggen zou men kunnen konkluderen dat ik een eenling ben. Er zijn genoeg mensen die zich bezighouden met racen, maar het is alles niets anders dan opschepperij en het verkopen van glamour. Zij schaffen zich blazers aan met emblemen op de borstzakken. Zij bevestigen plaklettertjes op hun wagen en formeren zo de woorden racing team zus of zo, maar op de keper beschouwd weten zij niet waar zij zich mee inlaten. Onder zekere omstandigheden, veel geluk en voortgedreven door rivalerende tegenstanders zijn zij soms in staat een snelle ronde te rijden, snel in
| |
| |
verhouding tot het vermogen van hun wagen, maar feitelijk zijn zij snobs die hun lef puren uit de sensatiedrang van de toeschouwers.
Ik zet de laatste bocht feilloos in en kom met vol gas uit. Een paar honderd meter voor de tribune bereik ik mijn top. Dan laat ik het gas los en begin te remmen. Mijn handen liggen nu in rust op het stuur. Ik haal enkele keren diep adem, ontspan me en breng de wagen tot stilstand voor de pits waar niemand te zien is. De 23 hokjes zijn afgesloten door houten schotten, waar de respectievelijke nummers op staan.
Ik open het portier van de wagen en zet een been op de baan. Ik trek mijn handschoentjes uit, doe mijn zonnebril af en tast in het zijvakje naar sigaretten. Ik zuig de rook diep in mijn longen en laat mijn hoofd op de rugleuning steunen. In lange regelmatige trekken rook ik de sigaret. Er komt een moment, denk ik, waarop je goddelijke gedachten krijgt, waarop je hersens oplossen en waarop je het doet.
Door het zijraam zie ik de blauwe lucht boven het schuine dak van de lege tribune. Op korte afstand van me schiet plotseling een leeuwerik met hoge rollende zanggeluidjes loodrecht naar boven, druk fladderend en met veel misbaar, steeds hoger en hoger. Af en toe zie ik hem nog even, dan is hij weg. De lucht boven de baan trilt en dempt alle geluiden.
Ik had mij niet moeten voorstellen dat er publiek was. Dat is namaak en zwak. Ik heb mij laten gaan, dat is niet alleen verkeerd, maar ook levensgevaarlijk. En bovendien is het banaal. Het leidt de aandacht af van wat er werkelijk speelt. Maar het is verleidelijk te veronderstellen dat ande- | |
| |
ren inzicht hebben in datgene waarvoor je een hartstocht koestert. Ik zou beter moeten weten. De tribune is onbezet, ook als er publiek zou zijn. Ik ben alleen. Het is een gewone werkdag, men heeft geen tijd voor dit soort flauwekul, men moet werken voor zijn baas. Maar één keer in de zoveel tijd komen ze in drommen opzetten om te zien hoe een stelletje dikdoeners elkaar de loef afsteken met speciale karburators en verstevigde krukassen, bredere banden en wagens die, naar zij zeggen, een extra ‘performance’ hebben verkregen omdat ze in ‘the rear’ verlaagd zijn. Maar het is allemaal zonder waarde, het is allemaal niets. En het publiek komt alleen om hen te zien doodvallen. Zij begrijpen niet dat het in feite niets uitmaakt wie als eerste de finish bereikt, omdat ieder zijn eigen finish heeft; die te leren kennen en onblusbaar nieuwsgierig te worden naar hetgeen zich achter die grens bevindt, dat is waar het om gaat. Die races, die zijn alle even loos.
Tussen middenvinger en duim schiet ik de peuk weg en stap uit, kijk op mijn horloge, half drie. Hugo kan nog komen. Ik open de motorkap en houd mijn handen bij de hete machine, sluit mijn ogen. Er komt een moment waarop je je laat gaan, denk ik. Ik was er heel dichtbij. Het begint met een soort jeuk in je buik, die langzaam begint door te stromen naar je hersens.
Met de wairmte van het heelal in mijn rug en die van de motor tegen mijn borst en armen en gezicht, krijg ik een onbeschrijflijke emotie. Ik knijp mijn knieën tegen elkaar en ril. Mijn adem is zwaar. De lucht van de oneindige ruimte rondom mij, die belletjes maakt in mijn bloed en het doet bruisen. De hete dampen die van de motor opstijgen naar mijn hoofd en me verdoven en me doen be- | |
| |
seffen dat ikzelf de ongrijpbare kosmos ben. Ik kniel voor de wagen neer en leg de binnenkant van mijn ene hand tegen het ruwe profiel van de band, de andere druk ik plat neer op de baan. Dan steun ik op beide handen, buig voorover en zet mijn boventanden tegen het asfalt. Mijn lippen tasten langs het zwarte beton. Mijn ogen stijf opeen geperst.
Er is de schrille kreet van een meeuw, er is in de verte het geluid van de branding, er is wat geschaaf van krekels in het gras langs de baan, maar daarmee is alles zeer stil om mij heen. Ik stulp mijn tong naar buiten en pers hem tegen het asfalt. De ruwe korrels van zand. Ik zuig me vast. Hugo moet komen, hij moet komen, fluister ik in gedachten.
Ik kom langzaam overeind en sla het stof van mijn broek. Het plotselinge licht slaat me met een felle steek blind; ik breng mijn hand voor mijn ogen en gluur door een spleet tussen mijn vingers. Geleidelijk maak ik de kier wijder tot mijn ogen weer gewend zijn aan deze wereld. Dan hef ik mijn armen boven mijn hoofd en neem de zon in mijn verblinde handen. Draai om mijn as, knijp mijn ogen toe, laat mijn hoofd naar voren knakken en blijf staan wachten tot het van me af is gegleden. Ik durf niet, denk ik. Ik durf niet te kijken naar haar lichaam dat achterover glijdt, naar haar dijen, die daar voor mij zijn. Ik denk aan publiek om het te verdringen. Ik denk aan het gebrul van mijn motor om haar stem niet te horen. Hugo moet komen. Er moet een methode zijn...
Ik sluit de motorkap en ga met mijn rug tegen het voorwiel zitten. Sla mijn armen om mijn knieën. In mijn verbeelding zie ik weer de overbezette rijen, de hoofden die als bij een tennismatch allemaal tegelijk meedraaien wan- | |
| |
neer de wagens langskomen. Mannen met verrekijkers op hun borst of fototoestellen, vrouwen met reuze-glazen zonnebrillen. De drukte rondom het ijskarretje. Kramers met marsen voor hun buik, waarin de zakjes chips en pinda's. Het oorverdovende geraas van de bezeten bolides. De helse kermis.
Dan is alles weer stil. De stilte van een vredige zomerdag. De zinderende hitte boven het asfalt.
Ik laat mijn hoofd op mijn knieën rusten. Zo zit ik te wachten op die biezondere jongen, die ik niet persoonlijk ken, wiens naam ik niet weet en die waarschijnlijk niet komt. Zo wacht ik op hem voor de zoveelste keer.
Onze verhouding is waarschijnlijk absurd, maar enerverend zeker. Een week of zes geleden trof ik hem voor het eerst hier aan. Moeilijk te zeggen of hij voordien al kwam, maar dat moet wel bijna. Totaal niets weet ik van hem en toch, ik kan met zekerheid zeggen dat ik meer van hem begrijp dan wie ook. Wij hebben dit geheim, maar ieder voor zich.
Ik strek mijn benen en steun mijn handen achter me, laat mijn hoofd rusten tegen de warme karrosserie van de auto. Daar is de zon, het hart van god. Even is mijn hoofd leeg en licht en verliest mijn lichaam zijn gewicht. Ik werp korte blikken in de ziel van de wereld en maak schroeiplekken op mijn hersens.
Een week of zes geleden heb ik hem voor het eerst hier gezien; er was een groepje motorrijders aan de gang. Ik herinner me hun spektakel, hun leren apepakken en de grote gordels om hun middel. Hun fel gekleurde helmen. Ze irriteerden me door de drukte die ze maakten. Ze passeerden me op het rechte stuk en daagden me uit tot een
| |
| |
race, keken grijnzend over hun schouder, hun voeten los van de steunen. Ze suisden in schuine lijnen langs me en wipten op de buddy-seats op en neer alsof ze een paard bereden. Ik had me voorgenomen om maar te stoppen bij de pits en te wachten tot ze weggingen. Een enkele keer nam ik het weleens op tegen iemand, maar dat was niet waarvoor ik reed. Twee van die leren jongens kwamen naast me rijden, we gingen sneller dan honderd. Ze bogen zich voorover, trokken gekke gezichten tegen me en één hamerde zelfs met zijn vuist op het dak. Ik klaxoneerde langdurig en luid en maakte een graaibeweging voor mijn gezicht langs waarmee ik ze te kennen gaf dat ze zich als krankzinnigen gedroegen. Ik zette de wagen voor de pits en gaf voor dat er iets met de motor niet in orde was. Toen ik de motoren opnieuw hoorde, keek ik op en zag ik ze in de verte uit het bos komen, maar voor hen uit reed een kleine cooper. Ze denderden voorbij. De meute, wild geworden doordat iemand prooi wilde zijn en de strijd met hun aanbond, opende een niets ontziende jacht. Toen de cooper voor de tweede maal langsgierde had hij zijn voorsprong vergroot. In een flits zag ik de bestuurder. Een jongen nog, hooguit negentien, vlasblond haar, half onderuit gezakt, gestrekte armen aan het stuur. Ik veronderstelde dat hij op de baan was gekomen toen ik halverwege de laatste ronde met de motorrijders was. Keer op keer raasde hij langs, zijn gezicht uitdrukkingloos. De piassen op de motoren drukten zich plat tegen hun benzinetanken, maar verloren steeds meer terrein. Zij bleken geen partij voor de jongen, ondanks hun grotere wendbaarheid. Nog enkele ronden achtervolgden ze hem, maar toen de cooper zover voorkwam dat ze hem uit het gezicht verloren, dropen zij af.
| |
| |
Nadat ze de baan hadden verlaten, zette ik me opnieuw achter het stuur van mijn oude lancia en trok met vol gas weg. In de verte achter me zag ik de cooper aankomen. Mijn hart klopte in mijn keel. Dit zou de eerste keer worden waarop ik een echt gevecht ging leveren. Maar even voor de Hunzerug werd ik al gepasseerd. Ik bleef langzaam rijden tot ik hem, ter hoogte van de Entos, achter me de helling na het Scheivlak zag afkomen. Hij was zover weg dat ik zijn motor nog niet kon horen. Ik was op volle snelheid in het bos toen het geronk tot me doordrong. Hij was nu vlakbij. Met negentig ging ik door de laatste bocht naar het rechte stuk, de cooper nog steeds achter me latend. Maar nader en nader kwam hij en voor de Tarzanbocht passeerde hij me nogmaals. Ik keek naast me, in precies dezelfde starre houding als daarstraks zat hij achter het stuur, strak voor zich kijkend. Zijn hoofd hing schuin mee in de bocht. Ik reed de ronde niet meer uit maar verliet het circuit. Zijn wagen was zonder meer sneller. Het was geen doen. De volgende dag ging ik terug en de dag daarop en de volgende. Ik reed met een andere inzet. Ik legde me erop toe de wagen steeds volledig aan te spreken. En terwijl ik voor die tijd slechts een of tweemaal per week kwam om me een beetje in de snelheid en de spanning uit te leven, was nu het rijden op zich waar het mij om ging. Ik begon zelf wedstrijden uit te lokken met andere bezoekers van het circuit. Er was iets gebeurd. Ik reed anders. Hij had me over een bepaalde grens gebracht. Ik was terecht gekomen in dat gebied waar, zo vermoedde ik, alle race-zieken hun koorts opliepen. Wat mij naar het circuit had gedreven als een middel om stoom af te blazen, bleek nu te zijn opengestoten en groeide. En ik leerde vlug; ik bleek het in mijn
| |
| |
vingers te hebben. Waar het me aan ontbroken had was durf. Sneller en sneller kon ik de ronden draaien, tot ik de grens bereikte die niet meer te overschrijden was. Ik kon in de lancia de absolute snelheid halen, waarbij ik de wagen nog op de baan kon houden. Een week na het voorval bevond ik me om dezelfde tijd op de baan. Ik was nerveus. Ronde na ronde reed ik een regelmatig en laag tempo in afwachting van zijn komst. Hij kwam echter niet opdagen. Ik moest mezelf erkennen dat ik voor hem een van de velen was geweest. Die blonde jongen had grote invloed uitgeoefend op mij, maar ik klaarblijkelijk geen enkele op hem. Zijn angst kende ik toen echter nog niet, zijn angst voor wat hij het liefste wilde. Toen nog dacht ik dat het van belang was dat ik hem misschien nauwelijks was opgevallen en dat hij me misschien al vergeten was. Maar destijds steeg het bloed me naar het hoofd. Ik kon het niet verkroppen, dat hij, wat zo belangrijk voor me was geworden, door zìjn toedoen negeerde.
Maar vroeger of later, prentte ik mezelf in, moest ik hem hier toch ontmoeten. Hij reed veel te bezeten dan dat ik in gemoede kon aannemen, dat hij hier zo maar eens gekomen was.
Het was in die tijd dat ik een advertentie onder ogen kreeg, waarin een austin cooper werd aangeboden. Ik besloot mijn oude auto van de hand te doen en de cooper te kopen.
De eerste ronde in mijn nieuwe wagen werd in zekere zin een teleurstelling voor me. De wagen trok in vergelijking met de lancia zo beestachtig snel op, lag zoveel vaster in de bochten, dat het werkelijk een koud kunstje voor die snoeshaan geweest moest zijn mij te verslaan. Ik zag niet eens zo erg meer uit naar een tweede konfrontatie met
| |
| |
hem. Het zou me helemaal niet verbazen als hij achteraf eigenlijk niet die overmacht over mij bleek te hebben, die me ertoe had aangezet deze wagen te kopen. Maar aan de andere kant betreurde ik de koop geenszins. Zoals gezegd was door, wat ik gerust kan aanduiden als: het incident, mijn instelling jegens het rijden gewijzigd. Ik herkreeg mijn rust, legde me erbij neer hem niet meer te zullen zien, zag daar ook niet meer naar int en kon me er geheel en al mee tevreden stellen me door training dezelfde techniek in de cooper eigen te maleen die ik al bereikt had in de lancia. Het ging nog sneller, zoveel sneller zelfs dat ik begreep bij een tweede ontmoeting geen enkele kans te hebben gehad. De top van de lancia lag rond de 130, die van de cooper tegen de 150. Maar toen ik na intensieve training alle mogelijkheden van de cooper kon uitbuiten, raakte ik bezeten door een tweeslachtig gevoel: aan de ene kant was het een opluchting dat hij niet nogmaals met me had gespeeld, maar aan de andere kant begon ik een sterke aandrang te krijgen gelijk te komen met hem en wraak te nemen, een wens die zich nog sterker aan me opdrong door het feit dat ik nu met zekerheid aannam dat de tijd gekomen was waarop hij in mij zijn gelijke zou vinden.
Ieder stukje van de baan kende ik, iedere zwenking in de weg, iedere oneffenheid; alles dat ook maar in het minst van belang kon zijn was me opgevallen. Zo was er na het Scheivlak de bocht waar ik in de uitloop steeds bijna van de baan raakte. Ik kon daar een grote snelheid houden, mits ik het risiko van een kleine misschatting kon nemen en de zandrand benutte. Ik ben gestopt en uitgestapt op die plaats, hoewel dat niet is toegestaan, en heb de strook onderzocht. De bovenlaag bleek rul gezengd door de zon,
| |
| |
maar daaronder was de bodem stevig genoeg. Ik had me op alles voorbereid. Wanneer het circuit maar even voor het publiek geopend was moest ik mij overgeven aan de drang die sterker was geworden dan ikzelf. De baan werd een vreemdsoortig slagveld voor me. Ik kon niemand meer vòòr me velen. Ik bond de strijd aan met iedereen die maar wilde en ook met iedereen die niet wilde. En ik was de snelste. Verreweg.
Maar na verloop van tijd begon ik te Verlangen naar een tegenstander mij waardig. En ik realiseerde me dat die blonde knaap met zijn stugge kop de enige was. Ik was zijn tovenaarsleerling. De jongen die me zonder het zelf te beseffen had meegesleurd in die passie waardoor hij zonder twijfel zelf ook bezeten was. Hoe bestond het dat iemand zich zonder woorden zo magistraal kon uiten. Wat was het dat er van hem uitging. Wie was hij? Waar bleef hij? Hoe kon hij zolang weerstand bieden?
Wat mijzelf aanging, ik moèst rijden en de sensatie van de snelheid ondergaan. Er begon bovendien een nieuwe dimensie te dagen, waarvan ik me toen nog niet bewust was, maar die er zeker mede oorzaak van moet zijn geweest, dat ik meer en meer geïnfekteerd werd door het race-virus en niet meer terug kon, noch wilde.
Toen, drie weken na de eerste keer, zag ik hem onverwacht opnieuw. Plotseling was hij weer op de baan. Daar was mijn kans. Op slag was ik nerveus. Zo kon ik niet rijden. De eerste twee ronden liet ik hem gewoon voorbijgaan, mezelf zodoende enerzijds gelegenheid verschaffend hem nog eens goed in me op te nemen als hij langsging en anderzijds om me volledig in te stellen op de voor mij zo belangrijke krachtmeting. Ik spiedde naar hem in mijn
| |
| |
achteruitkijkspiegel, draaide mijn hoofd snel mee als we gelijk lagen en bleef hem gespannen in mij opnemen als hij zich van me verwijderde. Niet alleen was zijn houding precies dezelfde als eerst, halfliggend, het meehangende hoofd, het strak voor zich kijken, de gestrekte armen, maar ook de uitdrukking op zijn gezicht, die er geen was: de versteende blik, alsof hij een wassen masker droeg waarin de spanning van zijn kaakspieren in een geboetseerd relief verstard was. Eén ding werd me duidelijk. Ik was er niet voor hem. Niemand anders was er voor hem. Hij reed voor zichzelf, tegen zichzelf, maar er was nog meer. Hij reed ook nog tegen iets anders, waarvan ik toen nog niet wist wat het was, maar waarvan ik het bestaan wel al begon te vermoeden.
Bij de derde keer dat ik hem achter me zag komen voerde ik mijn snelheid tot het maximum op, zette me schrap en was gereed voor de vergelding. De titanenslag was nabij.
Al gauw was hij vlak achter me. Ik gaf me volledig en had het gevoel nog nooit eerder zo snel te zijn gegaan. In korte flitsen ving ik via mijn spiegels beelden van zijn gelaat op. Hij keek langs mijn wangen, schatte de breedte van de baan die ik hem liet, koos weer positie achter me, gierde een poos aan mijn bumper langs de graszomen, schokte dan weer ineens naar links, deed een poging me te passeren, maar werd teruggeslagen door de tegenwind die zich plotseling op zijn voorruit stortte. Zo raasden wij rond.
Ik snoof de lucht in snelle stoten in en uit door mijn neus. Ik had zijn houding aangenomen, klemde mijn kaken op elkaar. Veel adem had ik nodig, veel lucht. Ik was helder, maar anders helder. Die momenten waren de eerste waarop ik de sensatie begon te ondergaan waaraan ik nu verslaafd ben. Keer op keer gleed hij naar links en zette een
| |
| |
poging in langs me heen te komen. In het bos, dat toen nog een bos was omdat de dennen nog niet ziek waren en gekapt zoals nu, kwam hij naast me. Waarschijnlijk omdat hij daar geen last meer had van de wind. Om beurten kregen wij kleine voorsprongen in de flauwe S-bochten, als wij om beurten in buiten en binnenbaan reden. In de laatste afhellende bocht naar het rechte stuk, gebeurde het. Ik hoorde, toen ik scherp langs de binnenkant van de curve scheerde, aan het aanzwellende geloei van zijn motor dat hij het nogmaals ging wagen. Het was levensgevaarlijk, want hij was genoodzaakt de buitenkant te houden en liep daardoor gemakkelijk kans de macht over het stuur te verliezen, temeer daar hij het gas kennelijk vol intrapte. Zijn wagen leek te gaan slingeren, leek om te slaan, maar hij hield hem recht en zette door. Onmiddellijk zocht ik luwte achter hem en zo kwamen wij op topsnelheid voor de tribune langs, met nog geen meter tussenruimte.
In de Tarzanbocht raakte ik licht achter. Ik trachtte het verschil nog goed te maken voor de Hunzerug, maar het lukte me niet. In de bocht van de Hunzerug vergrootte hij zijn voorsprong nog. In de volgende weer en weer. Hij bleek steeds een fraktie sneller dan ik. Het zweet liep me in de ogen. Meer en meer terrein moest ik prijsgeven. Al wat ik probeerde was niet genoeg. Toen begon ik te begrijpen dat een goede techniek niet voldoende was. Het was geen goede techniek die vereist werd. Het was perfektie.
Ik hield gas in en wachtte op hem, maar hij kwam niet meer. Nog een keer reed ik rond, maar hij was weg. Voor de tweede maal was hij er geweest en voor de tweede maal had hij me over een grens gevoerd. Ik begon te twijfelen of hij wel werkelijk bestond.
| |
| |
Na dit voor mij zo opwindende intermezzo, veranderde de baan van een dood ding in iets levends. Het was toen dat ik de werkelijke uitdaging voelde. Voordien was er niets anders geweest dan een worsteling met de wagen, eerst de lancia, toen de cooper; een worsteling met het materiaal. Maar dat was slechts middel en geen doel. Ik was aangeland in een nieuw gebied; ik stond voor de laatste barrière. De vluchtige wand tussen leven en dood, de absolute uitdaging.
Het was mogelijk snelheid te halen door een goede beheersing van de wagen, maar in de perfektie lag het maximum; het konstant op risiko rijden, te voelen hoe de onverzettelijke baan tot leven kwam, metamorfoseerde in een vrouw die zich voor je op haar rug legde, langzaam achterover zakte als je het kon volhouden, terugveerde en zich niet bereid maakte als je de absolute grens verliet. Een vrouw die overwonnen moest worden, maar die nooit geheel en al te bezitten was. Men kon niet verder komen dan een dodenrit met het zwaartepunt toch nog in het leven. Dit was het dus waarvan ook Hugo bezeten was. Het leven los te laten, de zoute smaak van de dood op je lippen te proeven, in een perfekt meesterschap. Dat was het waartoe hij werd aangezogen en afgestoten tegelijk. Ik was doorgedrongen in zijn geheim. Ik begreep hem nu. Hoe platvloers waren dan niet de bluffers, die geloofden meesterschap bereikt te hebben in het verslaan van de ander, zoals ik in het tussenstadium zelf ook gedacht had. Hun baan bleef dood, zoals mijn baan toen ook dood was. Zij boorden gaten in hun uitlaten om machtiger te spreken met een stem die niet de hunne was en zij realiseerden zich niet dat zij zodoende de zachte roepstem deden verstommen
| |
| |
die Hugo en mij in vervoering bracht.
Ik voelde haar onder me, voelde hoe zij tot leven kwam en begon te flemen met een bovenaardse stem. In mijn merg nestelde zich de geluksbeleving van het absolute onheil. Haar machtig lichaam neigde van mij weg, zij begon langzaam de positie aan te nemen waarin zij mij kon ontvangen. Haar dijen ontsloten zich... de verleiding...
En dan was er de angst, het leven dat bulderde het niet te doen, dat krijste het niet los te laten, boven de razende baan uit en de zuigstoten van de zich langs me mitraillerende bomen. Wat een kwelling een vrouw niet te kunnen bezitten die naar je verlangt.
Is het mogelijk om een korte doodsbeleving te krijgen, licht te zien in de duisternis, voor de duur van een mystiek moment, of blijft de grens tussen dood en leven een aan beide zijden ondoorzichtige spiegel.
Ik kom overeind en trek mijn plakkende broek los van mijn zitvlak. Ik loop om de wagen heen en laat mijn hand over het dak glijden, de motorkap en de voorruit. Vroeger of later zal hij weer moeten komen, zal hij geen weerstand meer kunnen bieden aan de drang de lokkende tunnel van haar buik in te gaan. Maar dat weifelen, die angst en dat opgeëist worden, die terugslagen en die geuren die je niet kent en die vrouw die groeit en naar je reikt en die groeit, die vrouw...
Ik slenter naar het begin van de pits. De beambte zit achter zijn krant in het huisje. De rood-witte slagboom is neer.
Ik zie de achterkanten van de borden met de aanwijzingen voor de bezoekers.
| |
| |
circuit alleen rechtsom berijden, verboden te keren of te stoppen ook op het middenterrein of in de berm. bezoekers berijden het circuit geheel voor eigen risico.
Het is drie uur. De zon is hoog en heet. Er zijn een paar mussen die kwetteren en vechten op de trappen van de tribune.
Dan ineens het optrekkende scheurende geluid van zijn motor. Op twee meter schiet hij langs me en raast weg. Een explosie.
Hij is gekomen! Nu! Wij zijn twee man!
Ik ren naar mijn auto en ga de baan op.
Daar is hij. Als dol!
Te laat kom ik op snelheid. Hij gaat langs me en neemt een meter of dertig. Maar bocht na bocht loop ik in. Kom dichter en dichterbij. Dan ben ik vlak achter hem. Het pleit is beslecht. Wij zijn één! Ik doe geen enkele poging hem te passeren. Als aan elkaar geketend gaan wij rond, maken lijnen, slippen tegelijk, schakelen tegelijk. Er is één motor en een vreemd lied dat met het wisselen van het toerental zijn melodie maakt.
Het is al in mijn buik. Ronde na ronde na ronde, meer leven.
Als wij voor de zoveelste maal over het rechte stuk komen begint zijn hoofd plotseling nee te schudden. Eerst langzaam en kort, maar dan heftiger en heftiger. Ik maak me klaar voor de bocht, zwenk naar links uit, laat het gas los. Hij verwijdert zich van me. Hij davert rechtdoor van de
| |
| |
baan af de duinen in. Ik begin te remmen en te slippen. Zijdelings wringt de wagen zich door de kuip. Ik kan niet zien wat er gebeurt. Er zijn geluiden.
Met enkele stoten en kort stuiterend komt mijn wagen tot stilstand. Ik spring eruit en hol langs het schuine wegdek omhoog. Er is een klein heuveltje waar een grote hap vanaf is... Van daarachter stijgt rook op...
Ik buig me over hem heen. Zijn ogen zijn wijd open en staren me aan. Zijn borstkas beweegt.
- Wat kun je zien, fluister ik. Hoe is ze... Hugo... Wat voelde je toen je ging... Je bent in haar... Vertel me ervan... Hugo... Kom...
Het staren houdt aan, maar met een lichte, kreunende zucht houdt het ademen op.
Ik loop van hem weg. Terug in de Tarzanbocht zie ik iets liggen dat mijn aandacht trekt, vlak naast de witte krijtstreep die langs de binnenkant van de bocht loopt. Ik ga er naartoe, met moeilijke passen vanwege de helling.
Het blijkt een hermelijn te zijn. Een sliert paarsige darm ligt tegen het asfalt geplakt. Er zit een knik in de staart. Het buikje is sneeuwwit. De pels gaaf, lichtbruin. Ik strijk met mijn nagels over het harde lijfje. Een vlijmscherp tandje prikt in de onderlip. Het heeft de kaken stijf opeengeperst toen het door de dood werd aangeraakt. Het kopje heeft verwonderlijk brede kaken. Een mooi diertje is het. Zouden ze daarom uitsterven?
Een triest lijkje is deze hermelijn.
En dat ligt hier maar zo.
Zandvoort, 13 april 1968.
|
|