te hij een eigen klein rondedansje, de armen wijd: één twee drie vier, óp een heel groot dier, vijf zes zeven acht, ik ga er nu weer af.
Het bier dat hij dronk zweette hij weer even snel uit, en het liet alleen een groot gevoel van welbehagen achter. En zowaar, diep in de nacht zat hij lachend met een dikke meid in een klein plantsoen op een bankje en hij zoende haar op de natte mond en greep haar onder het jak en ze lagen al half ontbloot achter een kale struik toen ze naar zijn piemel tastte om in haar lijf te steken, verstarde, keek, en met groot gelach riep: wilde het dáár mee doen, met dat stumpchjen, ach here jee!
De wereld viel met een dreun in elkaar, hij strompelde overeind en rende weg, terug naar het pension.
Midden in de nacht werd hij badend in het zweet wakker, vol van de droom dat hij de stiletto, voor alle zekerheid meegenomen, in haar lijf gestoken had, vijf zes keer, als in een pop, en daarna weggehold was.
Met grote angst dacht hij aan politie en gevangenis en geen moment aan haar, tot het besef doordrong dat het een wraakdroom was en dat het in werkelijkheid anders gegaan was. Hij huilde die nacht, alcohol bleek een wondermiddel voor zelfbeklag en hij nam zich voor de rest van zijn leven alleen te blijven.
De volgende dag ging hij vroeg weg, nog wat licht in het hoofd en somber, maar niet echt wanhopig. Eén ding hinderde hem, de stiletto zat niet meer in de zak van zijn jasje, hij had het kennelijk verloren, net zoals trouwens een zakdoek en een rol pepermunt.
's Avonds stond tot zijn schrik in de krant dat die nacht