Dichterlyke mengelingen
(1833)–J.F.C. Verspreeuwen–
[pagina 34]
| |
[pagina 35]
| |
Laet onweêr loeyen, zyn vuer verspreiden
Langs heel het land.
Laet maer de wolven hun darmen vullen
Tot barstens toe;
Eens wordt de hemel na fel gedonder
Het bliksmen moê.
Eens spreidt de zon weêr haer gulden stralen
Het aerdryk rond -
Verkwikt het loover, dat steeds al hangend
Te droogen stond.
Dan komt het Bytje zyn honig halen
Op roozen blaên;
Dit ziet myn oog dan vol van verwondering
Met blydschap aen.
Dan spreekt myn harte: ziet van onz' liefde
Het blyde lot!
Zoo zal onz' liefde ook eens honig zuigen......
ô Waer genot!
|
|