Eerlycke tytkorting
(1634)–Jan Harmensz. Krul–Stemme:
| |
[pagina 60]
| |
Daer 't schitt'ren van de Zon,
Speelt in de Bron.
Bron, daer een stroom van Nectar vloeyt,
Tot aen Yvoren palen;
Waer by een Purper Rosjen bloeyt,
Om voedsel uyt te halen,
Op u Albaster vel,
Mijn Lief Grucel.
Het flick'ren van den dageraet:
Ist schijnsel uwes ooghjes;
De glans die aen den Hemel staet,
Schuylt onder swerte booghjes;
De schijn van dageraet
Is u ghelaet.
Het veld dat sich met dau ververst
Dat zijn mijn blye sinne;
Als 't hert door d'ooghen traentjes perst
Wt Goddelijcke minne:
Vernieu ick (door de Min)
Mijn oude sin.
Hoe dickmaels placht ick aen de Beeck
't Ghedacht met min te voeden:
Alwaer ick in de stroompjes keeck,
Grucella Schaepjes hoeden,
Wiens schaduw' ick by dagh,
In 't Beeckje sagh.
Alwaer haer stem 't getierelier
Der Vogeltjes na-bootste;
Wiens held're kropjes scheenen schier
(Vermenght met d'aldergrootste
| |
[pagina 61]
| |
Vreught) een soet gheluyt,
Te kroppen uyt.
Soo menigh blaetje alsser staet
Aen dicht bewassen Linde;
Soo menigh stroompje alsser slaet
Door 't schomm'len van de winde,
De dicht beboomde wal,
Ghetuygen 't al.
Hoe vaeck dat ick in 't eensaem wout,
Al eer de Zon sijn stralen
Op 't groen bekleede blader-hout,
Met schijnsel neer liet dalen,
Die vreughden heb verwacht,
In mijn ghedacht.
Maer vruchteloos was 't na die tijt,
Als ick van Minne klaeghde,
Na sy mijn meningh wist, met spijt
Sy menighmael my plaeghde,
Waer door mijn Liefdens vlam,
Ten eynde quam.
|
|