Eerlycke tytkorting
(1634)–Jan Harmensz. Krul–
[pagina 46]
| |
Stemme:
| |
[pagina 47]
| |
Zijn straeltjes op de Lommer spreyd,
Te gaen daer Lerinde Schaepjes weyd:
Mijn ooghjes die saghen niet als ellent
So haest ick het Boschje maer quam ontrent;
Dicht by het Beeckje (ô droevighen dagh!)
Al suchtende daer Lerinde lagh.
En riep vast uyt, Met naer geluyt:
Waer vlucht mijn Lief Amyntas heen?
't Is teghen wet, tegen Eer, tegen reen.
d'Onnoos'le Blaen,
Die aen de Lommer staen,
Die sullen zijn tot een verwijt
Van u ontrouw'heydt t'mijnder spijt.
Amyntas, Amyntas (was al dat sy riep)
Vermoght ghy te vluchten wanneer ick sliep?
Omringelt, becingelt met Telghjes groen;
Hoe meught ghy Lerinde die ontrou doen?
Na dit gheklagh, Amyntas sagh
Zijn Veld-Godin met vrees belaen,
Is weder by haer sitten gaen:
En heeft met lust,
Gesoent, ghekust,
Ghewentelt in het ruyghe gras;
't Scheen dat het spel op 't soetste was.
Ey! moordme niet, moordme niet (riepse) mijn Lief,
't Salje niet schade; 'k ben schelm, noch dief.
Lerinde, Lerinde (Amyntas zey)
Mijn Lammertjes grasen in Klaver-wey.
EYNDE. |
|