Eerlycke tytkorting
(1634)–Jan Harmensz. Krul–
[pagina 22]
| |
Stemme:
| |
[pagina 23]
| |
Als ick u heusche reen,
Met minsaemheydt ghemeen
In mijn ghedacht laet komen:
De hoop die port mijn aen,
Dan tot mijn Lief te gaen;
Maer vrees doet mijn weer schromen.
t'Ontdecken u mijn hert,
En d'oorsprongh van mijn smert
Met klachtighe ghebeden.
't Schaep dat de Wollef siet,
Verbaest en anghstigh vliet;
Soo doet mijn Nimphje mede.
Ick kniele voor u Beelt,
'tGheen 't af-sijn my ontsteelt,
Doch Nimph door u begeeren.
Waerom dus schuw voor mijn?
Sal 't niet eens anders zijn?
Sal 't (Lief) niet eens verkeeren?
Dat onse zieltjes haer,
Vereenen met malkaer?
Die nu on-eenigh swerven:
On-eenigh, om het goet,
Dat liefde scheyden doet.
Goddin; Gedenckt te sterven.
EYNDE. |
|