‘Armand Lavarède, vrij burger van de Fransche Republiek, op reis - voor mijn pleizier.’
Hyeronimo kwam hard aanloopen.
‘Die Fransche heer,’ riep hij, ‘zat op een van mijne muilezels, die ik sedert eenige dagen mis. Ik beschuldig hem van diefstal.’
‘Gij vergist u, mijn vriend; voor eenige dagen was ik nog niet hier en wat uw' muilezel aangaat, of liever uwe muilezels, want er zijn er twee, die hebben wij u volstrekt niet ontstolen, integendeel wij hebben ze aan de dieven afgenomen. Deze heer en de jonge dame kunnen getuigen, dat ik de waarheid zeg.’
Terwijl hij het geheele voorval vertelde, sprak de man met den grooten mantel weer zachtjes tot den officier.
‘Dat is goed en wel,’ besliste kapitein Moralès, ‘maar ik ben geen rechter en mag geen uitspraak doen. Ik ben de kommandant van het geleide, wij zullen de gasten van den gouverneur met al de onderscheiding behandelen, die wij hun verschuldigd zijn.... Maar den Franschman neem ik gevangen, omdat hij van diefstal beschuldigd is; te Cambo kan hij zich voor den rechter verantwoorden.’
Er was niets aan te doen. De schijn was tegen Armand. Hij begreep dit, schikte zich in zijn lot en ging goedwillig met de soldaten mee. Het viel hem tegen, dat hij te voet moest gaan, maar Miss Aurett bespaarde het hem.
‘Mijnheer,’ zeide zij tot den officier, ‘een van de muilezels is het eigendom van Papa, ik zie, dat niemand er gebruik van maakt, zoudt u zoo vriendelijk willen zijn uwen gevangene daarop te laten rijden? Wij kennen hem goed, hij is een eerlijk man en het is een misverstand, als hij voor een dief gehouden wordt.’
‘Aan dezen uwen wensch kan ik voldoen,’ zeide Kapitein Moralès beleefd. ‘Mijn order luidt, u in alles ter wille te zijn.’
En zoo had Lavarède ten minste den troost, dat hij niet behoefde te loopen.
‘Dezen avond reizen wij niet ver,’ vervolgde de officier. ‘Als wij de Rio Coto en de Rio Colorado over zijn, houden wij stil aan den voet van de Cordillera de las Cruses. Daar is eene boerenwoning, waar kamers en een souper voor u besteld zijn.’
Miss Aurett vond deze onverwachte beleefde ontvangst in verband met den naam van Don José een weinig verontrustend, maar daar haar vader en Lavarède bij haar waren, onderdrukte zij haren angst.
De man, die den grooten mantel om had, was onbemerkt, door zijn ezel wat in te toomen, zoover achter gebleven, dat hij eindelijk vlak naast den gevangene reed. Eerst sprak hij niet, maar lachte schamper, zoodat Armand op hem begon te letten. Het duurde niet lang, of uit de vermomming klonk in goed Fransch: ‘Wel, mijn waarde heer, nu geloof ik toch, dat ik mijne revanche heb voor het gebeurde op de ‘Lorraine.’
Armand kon een kreet van verbazing niet onderdrukken.
‘Bouvreuil!’
‘Juist Mijnheer, die ben ik.’
‘Wat een gelukkig toeval, dat ik u hier in deze afgelegen streek ontmoet, Mijnheer de grondeigenaar!’
‘Steek den gek maar...., wie het laatst lacht, lacht het best.... morgen zal het blijken, of het toeval voor u gelukkig mocht heeten.’
‘Hebt u samen met dien mooien vriend van u een nieuwen boevenstreek bedacht?’
‘Die vriend van mij is hier heer en gebieder, hij vertegenwoordigt het bestuur en daar hij mij niets weigeren kan, zijt gij in mijne macht.... Voor hem het rijke Engelsche meisje, voor mij de slanke Parijzenaar.’
‘Zoo!’ zei Armand schijnbaar kalm, maar niet precies verrukt over die mededeeling.
‘En nu wil ik u wel vooraf zeggen, wat uw lot zal zijn.’
‘Wel ja, voorspel de toekomst eens, Wijze uit het Oosten.’
‘Dat kan ik gemakkelijk. Morgen wordt gij veroordeeld wegens diefstal tot een jaar gevangenisstraf. Twaalf maandjes hier buiten te wonen is zoo erg niet en koud zult gij het niet hebben.... maar - uwe weddenschap is dan verloren en daarmee de millioenen van het testament.... Na dat jaar rust trouwt gij met Penelope en wordt mijn schoonzoon.’
‘Brrr!....’ zei Lavarède. ‘Maar,’ - voegde hij er bij, ‘zulk eene verzwaring van straf staat niet in de wet van Costa-Rica. Ik zal doen als Latude, die zoo lang in de Bastille zat, maar telkens poogde te ontvluchten.’
‘Het zal u niet gelukken, al doet ge nog zoo uw best; wij hebben nog andere middelen! Het was dom van u, Mijnheer Lavarède, door het land te reizen, waar mijn vriend José prefect, gouverneur, dictator is!’
‘Zooals dat voor een regeeringsbeambte in een vrijen staat betaamt!’ antwoordde Lavarède met bijtenden spot.
In stilte gaf hij Bouvreuil gelijk, dat het dom van hem was, dat hij zich zelf in de macht zijner vijanden had gegeven, maar wat was er aan te doen?.... Voor dien avond er zich maar bij neerleggen, slapen en den volgenden morgen wakker uitkijken naar eene gelegenheid om zich te redden. Daartoe was hij vast besloten, toen de stoet bij de rancho del Golfito was aangekomen.
Bouvreuil liet hem geen honger lijden. In de zekerheid, dat hij het spel gewonnen had, was de ‘Gier’ zelfs zoo tam, dat hij Lavarède niet alleen aan tafel noodigde, maar hem door Hyeronimo afzonderlijk liet bedienen, en hem den zeer zwaren Spaanschen wijn liet schenken, dien men in Middel-Amerika bij voorkeur drinkt.
De boer en de boerin hadden zich uitgesloofd om aan de hooge gasten een goed maal voor te zetten. Noch Armand, noch de Engelschen hadden ooit een dergelijk menu gezien. Miss Aurett schreef het in haar zakboekje:
Bruine boonensoep met gestampte scheepsbeschuit.
Leguanen- of hagedisseneieren.
Gebraden papegaaien.
Komkommers in 't zuur.
Ingelegde peren, ananas enz.
En dat alles besproeid door Alicante en andere Spaansche wijnen.