142.
Brief.
Noordwijk a/Zee
27 Juni '13
Beste Van Eyck,
Ik dacht dat je na mijn briefkaart misschien meenen zou dat mijn
architectuurgedicht - want om zoo een ging het - je Wagner-artikel uit het
Juli-nr verdreven had. Natuurlijk is dat niet zoo:
het verschijnt er als tweede.Ga naar voetnoot425 En nu wil ik meteen even schrijven hoezeer dat boeiende
indringende opstel me gepakt heeft en hoe ingenomen ik ermee ben dat ook die
gevoelswereld, hartstochtelijk en geschakeerd, in ons tijdschrift opengaat.
Van mij was iets dergelijks zeker niet te verwachten geweest: ik heb
levenslang wel niet zonder, maar toch buiten de muziek gestaan. Door
omstandigheden; maar nog veel meer door aanleg, door de behoefte die ik had
grenzen te houden om mijn eigen wereld. Ook ben ik er nú misschien verder af
dan ooit. Toen ik George mijn Sterrengedicht in het Brandende Braambos heb
voorgelezen, zei hij ‘Das ist auch eine Erlösung’ - en
zeker ben ik nooit zoo dicht als toen Wagner genaderdGa naar voetnoot426; maar de aanhef van Dagen
en Daden - de slotregels van het eerste Heelal - Spiegel-sonnet - bewijst
wel met hoe'n siddering ik de ‘kille poel’ verlaten had.Ga naar voetnoot427 Daarna vond ik andere, diepere diepten: de Smart heeft veel
vormen, en de lokkende, schijnrijke, is de ergste niet. Ook is ten slotte
het grootste geluk niet het verlost worden, het afstand doen, maar eer het
overgeven. Hetzelfde misschien: behalve dat het eerste hechting naar achter,
het tweede impuls naar voren is, het eerste weemoed, het tweede liefde. ‘Uw
wreede Meester’! -
Ziedaar gedeeltelijk misschien een verschil in ons wezen, zeker een in onze
jaren. Dat in het laatste het voordeel aan jouw kant is, moet ik iemand die
beneden de dertig is, gul toegeven.