Uut-roedinge van des verderfs plantinghe, dragende die verderffelijcke vrucht
(1630)–D.V. Coornhert–
IIII.
| |
[Folio ccc viiiv]
| |
14Ga naar margenoot+Ga naar margenoot+ So mede. Men weet dat God self 'tlicht is, dat hy de Sonne der rechtvaerdicheyt, ende dat wy alleen in synen lichte het licht sien, ende in synen Christo onse rechtvaerdigheyt rechtvaerdich zijn, soude daer uyt volgen, dat sulcke lichten des Werelts die heur licht laten lichten, geen lichten ende niet rechtvaerdich, maer duysterlingen ende onrechtvaerdigen souden moeten wesen? 15 Seker, gelijck de Sterren ende Mane niet berispelijc en zijn om dat sy in klaerheyt der Sonnen klaerheyt niet ghelijck en zijn: want sy van Gode niet en zijn daer toe gheschapen dat sy de Sonne in klaerheyt soude gelijck wesen: also en is de Mensche, sodanige rechtvaerdicheyt hebbende als hem toestaet, ende toe is geschapen, niet berispelijck of strafbaer, om dat zijn menschelijcke rechtvaerdigheyt die Godtlijcke niet gelijck is: gemerckt de mensche daer toe niet en is geschapen dat hy in rechtvaerdicheydt Gode gelijck soude wesen, dat is, self Godt zijn. 16 Sulcx dat so iemant den Mensche wilde straffen, om dat zijn rechtvaerdicheyt niet gelijck en is de Godlijcke, die soude God self moeten straffen, om dat hy den mensche soo heeft gemaeckt, dat hy die niet en mach gelijck wesen. Want God den menschen niet en gebiedt te wesen, 'twelck hy niet gestelt heeft inder menschen macht om sulcx te wesen. So ist so nu luttel in des menschen vermogen gestelt, om in rechtvaerdicheyt Gode (die rechtvaerdicheyts fonteyn is) gelijck te wesen: alst luttel inder Sterren vermogen is in klaerheyt der Sonne, ende alst in't gedierts macht is in redelijckheyt den mensche oock niet gebreckelijck, onvolmaeckt, ende zondich, dat hy in rechtvaerdicheyt Gode niet gelijck is. 17 Ende en betoonen daerom dese partyen met het invoeren van dese sproken, tot bewijs dat geen mensch hier de menschelijcke volmaecktheyt hebben, ende niet sonder zondighen leven en mach, niet anders, dan dat hen-luyden bewijs der H. Schriftueren ontbreeckt, dat sy onbescheyden zijn, ende dat sy die waerheyt weder-spreken, met gedraeyde sproken der Schriftueren, die sy niet en verstaen, ende die haer zaecke niet stutten, maer ter neder werpen. 18 Dese meyninge is also oock geweest by de Ouden. Men lese onder meer andere Augustinum, die schrijft als volcht: Ga naar margenoot+Ga naar margenoot+Ga naar margenoot+Ga naar margenoot+Lesen wy niet inden Euangelio veel goede dingen, als een goede boom, een goede schat, oock een goet mensche, ende goet knecht, goet genaemt te worden? Al hoe wel alle dese op sich selve ge-aenmerckt wesende, goet zijn sonder twyfele: nochtans, indien wy het ooge slaen opte goetheyt Godes, geen aller desen en sal goet zijn nae luyden van des Heeren woorden selve: dat niemant goet is, dat Godt alleen. Ten aenschouw vande welcke de Apostelen, die vermidts heur verdienste van heure verkiesinghe, boven maten de goetheyt des menschelijcken gheslachte verre te boven ginghen, nochtans quaedt worden genaemt van den Heere, als hy tot heur sprack aldus: Ga naar margenoot+Ist dan dat ghy, die quaedt zijt, goede gaven uwe kinderen kondt geven: hoe veel te meer sal u Vader die in den Hemel is, goede gaven geven den genen die hem bidden: eyntelijck gelijck als onse goetheyt in quaedtheyt verandert, ten aenschouw vande alderhooghste goetheyt: also wordt oock onse rechtvaerdicheyt, gheleken zijnde by de Godlijcke rechtvaerdicheyt geleken by eenen onreynen Doeck, daer de Propheet Isaias seyt: Ga naar margenoot+ Alle onse gerechticheden zijn als een onbesmette Doeck eender, &c. 19 Daer seyt Augustinus voort, dat de Wet, die de Engelen was gegeven, Gal. 3. Die heylich, Rom. 7. rechtvaerdich ende goet is, by gelijckenisse des Euangeliums, niet goet te wesen geseyt wort. Ezech. 20. 25. |
|