en trompetterde voor al het vogelvolk van 't Kempenland: ‘Wordt wakker allemaal! Alleman langs de baan! Kobeke komt!’ Onder de wortels van dien zelfden den liep een konijn door zijn pijp. Het hoorde het gefezel tegen broer-den, en rap, er uit, zijn vlosse staarteke recht omhoog, en een uur daarna wisten ze 't allemaal, de haas, de mol, het eekhorentje, de wezel, het fis: ‘Kobeke komt.’
Tot ginder voor de hut van Broos van Peersus. Die stond in de zandbaan naar de dennen te loeren, en hij zag een wedewaal op een acacia-struik zitten, en die zong nu iets dat op troela-troela-troela trok. En vader Broos vroeg: ‘Is 't waar, wedewaalke?’
Tot ginder voor de hut van Kalle Lies, waar Nelleke tegen den boom stond. Ze zag een merel op een tak zitten waar ze die nog nooit gezien had. De merel van de eerste bekoring van Broederke Kobus, en zij floot. Nelleke moest lachen, lachen, want ze peinsde op een oud lieke van Kalle Lies: Van tingelingeling den IJzerendraad.... En ze vroeg aan de merel: ‘Komt hij echt, merelke?’
Over de zandbaan stapte Kobeke.
Op de takken die over de zandbaan uitstaken zaten ze te wachten, de vink en de bremscheer, de kneuter en de heileeuwerk, de koekoek en de specht, de ekster en de roeter, sijskens en meezen, musschen en piepers, geen een bleef er achter. Op den grond zaten de hazen en de konijnen, de wezels en de mollen, de krekels en de mieren, en oude menonkel vos, die maar uit één oog meer zag, kwestie van kiekendieverij, zat vaderlijk op zijn kruis onder een tak waarop matante kraai in heur zwarte falie zat gehurkt.
Vader Broos riep op Tekla Penne en Bellemoeike, en ze stonden nu met hun drie in de zand-