Van ziel en aarde
(1952)–Henri Bruning–Henri Bruning, Van ziel en aarde. Eigen beheer, Nijmegen 1952
DBNL-TEI 1
Wijze van coderen: standaard
-
-
gebruikt exemplaar
eigen exemplaar dbnl
algemene opmerkingen
Dit bestand biedt, behoudens een aantal hierna te noemen ingrepen, een diplomatische weergave van de eerste druk van Van ziel en aarde van Henri Bruning uit 1952.
redactionele ingrepen
Door het hele werk zijn koppen tussen vierkante haken toegevoegd.
Bij de omzetting van de gebruikte bron naar deze publicatie in de dbnl is een aantal delen van de tekst niet overgenomen. Hieronder volgen de tekstgedeelten die wel in het origineel voorkomen maar hier uit de lopende tekst zijn weggelaten. Ook de blanco pagina's (binnenkant voorplat, 1, 2, 4, 6, 24, 26, 28, 30, binnenkant achterplat, achterplat) zijn niet opgenomen in de lopende tekst.
[ voorplat]
HENRI BRUNING
VAN ZIEL EN AARDE
GEDICHTEN
[pagina 3]
VAN ZIEL EN AARDE
[pagina 5]
HENRI BRUNING
VAN ZIEL EN AARDE
GEDICHTEN
NIJMEGEN - IN EIGEN BEHEER - 1952
[pagina 27]
O ziel... | 7 |
Mijn lager deel... | 8 |
Ik ben mijzelve God... | 9 |
Zonde en verlossing... | 10 |
Waar dwaal ik?... | 11 |
De daden die ik stelde... | 12 |
‘Gij, keer nu weer...’ | 13 |
Al deze pracht... | 14 |
Ik ben niet... | 15 |
‘'t Is goed...’ | 16 |
Ik ben mijn wanhoop... | 17 |
De avondbomen... | 18 |
‘Wat liet Ge mij...’ | 19 |
Zo door en door, tot op de bodem koud... | 20 |
‘Veel droefheid blijft...’ | 21 |
O Ziel... | 22 |
Dit durend weren... | 25 |
[pagina 29]
COLOPHON
DE GEDICHTEN VAN DE CYCLUS VAN ZIEL EN AARDE, GESCHREVEN IN DE JAREN 1947-1952, WERDEN GEZET UIT DE LETTER AMSTEL ROMEIN EN IN HET JAAR 1952 GEDRUKT OP DE PERSEN VAN DRUKKERIJ ‘VOLHARDING’ TE NIJMEGEN DE OPLAAG BESTAAT UIT 400 EXEMPLAREN ALLE OP OUD-HOLLANDS VAN GELDER.
Ter orientatie - en ter geruststelling ook min of meer - moge ik in verband met het gedicht IK BEN MIJZELVE GOD herinneren aan Nicolaus van Gusa's ‘mikrotheos’ en, in verband met de strophen welker aanvangsregel luidt ZONDE EN VERLOSSING EN AL 'T GOEDE EN KWADE, wijzen op St Thomas' ‘synderesis’, die zuiver gebleven zielevonk, waarover ook Eckhart herhaaldelijk (en tevens zo schoon) geschreven heeft.