Biblia, dat is: De gantsche H. Schrifture, vervattende alle de canonijcke Boecken des Ouden en des Nieuwen Testaments
(1657)–Anoniem Statenbijbel–
[Folio 36r]
| |
1 De Pharizeen murmureeren om dat Christus de sondaers ontfanght. 3 ’t Welck Christus verantwoort met de gelijckenisse van een afgedwaelt schaep. 8 ende van een verloren penningh, welcke beyde met neerstigheyt gesocht, ende met blijdtschap weder gevonden worden. 11 ende noch met de gelijckenisse van den verloren soon, welcken met leetwesen wederkeerende de vader blijdelick ontfanght. 25 ende sulck sijn doen tegen het murmureeren des oudtsten broeders verdedight. | |
1Ga naar margenoota ENde Ga naar margenoot1 alle de tollenaers ende de Ga naar margenoot2 sondaers naderden tot hem, om hem te hooren. | |
2Ende de Pharizeen ende de Schriftgeleerde murmureerden, seggende, Dese ontfanght de sondaers, ende eet met haer. | |
4Ga naar margenootb Wat mensche onder u hebbende hondert schapen, ende een van die verliesende, en verlaet niet de negen ende negentigh in de woestijne, ende gaet na het verlorene, tot dat hy het selve vinde? | |
5Ende als hy het gevonden heeft, leght hy het op sijne schouderen, verblijdt zijnde. | |
6Ende te huys komende roept hy de vrienden ende de gebueren te samen, seggende tot haer, Weest blijde met my, want ick hebbe mijn schaep gevonden, Ga naar margenootc dat verloren was. | |
7Ick segge u-lieden, datter alsoo blijdtschap Ga naar margenoot4 sal zijn in den hemel over eenen sondaer, die hem bekeert, [meer] dan over Ga naar margenootd negen en negentigh Ga naar margenoot5 rechtveerdige, die de bekeeringe niet van nooden en hebben. | |
8Ofte wat vrouwe hebbende tien Ga naar margenoot6 penningen, indien sy eenen penningh verliest, en ontsteeckt niet een keersse, ende keert het huys [met besemen,] ende soeckt neerstelick tot dat sy [dien] vindt? | |
9Ende als sy [dien] gevonden heeft, roept sy de vriendinnen ende de gebuerinnen te samen, seggende, Weest blijde met my, want ick hebbe den penningh gevonden, dien ick verloren hadde. | |
10Alsoo (segge ick u-lieden) is daer blijdtschap voor de Engelen Godts over eenen sondaer die hem bekeert. | |
12Ende de Ga naar margenoot8 jonghste van haer seyde tot den vader, Vader, geeft my Ga naar margenoot9 het deel des goets dat [my] toekomt. Ende hy deylde haer Ga naar margenoot10 het goet. | |
13Ende niet vele dagen daer na, de jonghste sone, alles by een vergadert hebbende, is wech gereyst in een verre [gelegen] lant, ende heeft aldaer sijn goet Ga naar margenoot11 doorgebracht, levende overdadighlick. | |
14Ende als hy het alles verteert hadde, wiert daer een Ga naar margenoot12 groote hongers noot in dat selve lant, ende hy begon gebreck te lijden. | |
15Ende hy gingh henen ende voeghde hem by een van de burgers des selven lants: ende die sondt hem op sijn Ga naar margenoot13 lant, om de swijnen te weyden. | |
16Ende hy begeerde sijnen buyck te vullen met den Ga naar margenoot14 draf, die de swijnen Ga naar margenoot15 aten: ende niemant en gafse hem. | |
17Ende Ga naar margenoot16 tot hemselven gekomen zijnde, seyde hy, Hoe vele huerlingen mijns vaders hebben overvloet van broot, ende ick verga van honger? | |
18Ick sal opstaen ende tot mijnen vader gaen, ende ick sal tot hem seggen, Vader ick hebbe gesondight tegen Ga naar margenoot17 den hemel, ende voor u. | |
19Ende ick en ben niet meer weerdigh uw’ sone genaemt te worden: Maeckt my als eenen van uwe huerlingen. | |
20Ende opstaende gingh hy na sijnen [kolom] vader. Ende Ga naar margenoote als hy noch verre [van hem] was, sagh hem sijn vader, ende wiert met innerlicke ontferminge beweeght: ende [toe] loopende viel hem om sijnen hals, ende kuste hem. | |
21Ende de sone seyde tot hem, Vader, Ick hebbe gesondight tegen den hemel, ende voor u, ende en ben niet meer weerdigh uw’ sone genaemt te worden. | |
22Maer de vader seyde tot sijne dienstknechten, Brenght [hier] voort Ga naar margenoot18 het beste kleet, ende doet het hem aen, ende geeft eenen ringh aen sijne hant, ende schoenen aen de voeten. | |
23Ende brenght het gemeste kalf, ende slacht het: ende laet ons eten ende vrolick zijn. | |
24Want dese mijn soon was doot, ende is weder levendigh geworden: ende hy was verloren, ende is gevonden. Ende sy begonden vrolick te zijn. | |
25Ende sijn Ga naar margenoot19 oudtste soon was in’t velt, ende alsoo hy quam, ende het huys genaeckte, hoorde hy het gesangh, ende het Ga naar margenoot20 gerey. | |
26Ende tot hem geroepen hebbende een van de knechten, vraeghde wat dat mochte zijn. | |
27Ende dese seyde tot hem, Uw’ broeder is gekomen, ende uw’ vader heeft het gemeste kalf geslachtet, om dat hy hem gesont weder ontfangen heeft. | |
28Maer hy wiert toornigh, ende en wilde niet ingaen. Soo gingh dan sijn vader uyt, ende Ga naar margenoot21 badt hem. | |
29Doch hy antwoordende seyde tot den vader, Siet, ick diene u [nu] soo vele jaren, ende en hebbe noyt uw’ gebodt over getreden, ende ghy en hebt my noyt een bocksken gegeven, op dat ick met mijne vrienden mochte vrolick zijn. | |
30Maer als dese uwe sone gekomen is, die uw’ Ga naar margenoot22 goet met hoeren Ga naar margenoot23 doorgebracht heeft, soo hebt ghy hem het gemeste kalf geslachtet. | |
31Ende hy seyde tot hem, Kint, ghy zijt altijt by my, ende alle het mijne Ga naar margenoot24 is uwe. | |
32Men behoorde dan vrolick ende blijde te zijn, want dese uwe broeder was doot, ende is weder levendigh geworden: ende hy was verloren, ende is gevonden. |
|