Biblia, dat is: De gantsche H. Schrifture, vervattende alle de canonijcke Boecken des Ouden en des Nieuwen Testaments
(1657)–Anoniem Statenbijbel–Saul verstaen hebbende van de Siphiten waer David was, soeckt hem vers 1, etc. David dit vernemende verspiet Sauls legerplaetse, ende neemt sijne spiesse ende waterbeker ofte flessche, maer en wil niet toelaten dat hem leet geschiede, 4. verwijt Abner daer na sijne slofficheyt, 13. vermaent Saul, 18. die sijn schult ende Davids onschult bekent, 21. sy scheyden in vrientschap, 25. | |
1DE Ga naar margenoot1 Ziphiten nu quamen tot Saul te Gibea, seggende: Ga naar margenoot2 Houdt hem David niet verborgen op den heuvel van Hachila, voor aen de wildernisse? [kolom] | |
2Doe maeckte hem Saul op, ende toogh af na de woestijne Ziph, ende met hem drie duysent man, uytgelesene van Israël: om David te soecken in de woestijne Ziph. | |
3Ende Saul legerde sich op den heuvel van Hachila, die voor aen de wildernisse is aen den wegh: maer David bleef in de woestijne, ende sagh dat Saul achter hem quam na de woestijne. | |
4Want David hadde verspieders gesonden, ende hy vernam dat Saul voorseker quam. | |
5Ende David maeckte hem op, ende quam aen de plaetse daer Saul sich gelegert hadde, ende David besagh de plaetse daer Saul lagh, met Abner den sone Ner sijnen krijghs-oversten: ende Saul lagh Ga naar margenoot3 in den wagenburch, ende Ga naar margenoot4 het volck was rontom hem gelegert. | |
6Doe Ga naar margenoot5 antwoordde David, ende sprack tot Achimelech den Ga naar margenoot6 Hethiter, ende tot Abisai den sone Ga naar margenoot7 Zeruja den broeder Ioabs, seggende, Wie sal met my tot Saul in het leger af gaen? Doe seyde Abisai, Ick sal met u af gaen. | |
7Alsoo quam David ende Abisai tot Ga naar margenoot8 het volck des nachts, ende siet, Saul lagh te slapen in den wagenburch, ende sijne spiesse stack in de aerde aen sijn hooft-eynde, ende Abner, ende ’t volck lagh rontom hem. | |
8Doe seyde Abisai tot David: Godt heeft heden uwen vyant in uwe hant besloten: laet my doch hem nu met de spiesse Ga naar margenoot9 op eenmael ter aerde slaen, ende ick en sal ’t hem niet ten tweeden mael doen. | |
9David daer en tegen seyde tot Abisai: Ga naar margenoot10 Verderft hem niet: want wie heeft sijne hant aen Ga naar margenoot11 den gesalfden des HEEREN geleyt, ende is Ga naar margenoot12 onschuldigh gebleven? | |
10Voorder seyde David [Soo Ga naar margenoot13 warachtigh als] de HEERE leeft; Ga naar margenoot14 maer de HEERE sal hem slaen, of Ga naar margenoot15 sijn dagh sal komen, dat hy sal sterven, of hy sal in eenen strijt trecken, dat hy omkome. | |
11De HEERE late het verre van my zijn, Ga naar margenoot16 dat ick mijne hant legge aen den gesalfden des HEEREN: soo neemt doch nu de spiesse, die aen sijn hooft-eynde is, ende de waterflessche, ende laet ons gaen. | |
12Soo nam David de spiesse, ende de waterflessche van Sauls hooft-eynde, ende sy gingen henen: ende daer en was niemant die het sagh, ende niemant die het merckte, oock niemant die ontwaeckte, want sy sliepen alle, want daer was Ga naar margenoot17 een diepen slaep des HEEREN op hen gevallen. | |
13Doe David over aen gene zijde gekomen was, soo stont hy Ga naar margenoot18 op de hooghte des berghs van verre: datter een groote plaetse tusschen hen was. | |
14Ende David riep Ga naar margenoot19 tot het volck, ende tot Abner den sone Ner, seggende, Sult ghy niet antwoorden Abner? doe antwoordde Abner, ende seyde, Wie zijt ghy Ga naar margenoot20 die tot den Koningh roept? | |
15Doe seyde David tot Abner, Ga naar margenoot21 Zijt ghy niet een man? ende Ga naar margenoot22 wie is u gelijck in Israël? waerom dan en hebt ghy over uwen heere den Koningh geen wacht gehouden? want daer is een van den volcke gekomen, om den Koningh uwen heere te verderven. | |
16Dese sake die ghy gedaen hebt en is niet goet, [soo waerachtigh als] de HEERE leeft, Ga naar margenoot23 ghylieden zijt kinderen des doots, die ghy over uwen heere, den gesalfden des HEEREN, geene wacht gehouden en hebt: ende nu, siet waer de spiesse des Koninghs is, ende de waterflessche die aen sijn hooft-eynde was. | |
[Folio 130r\ David vlucht tot Achis.]
| |
17Saul nu kende de stemme Davids, ende seyde, Is dit uwe stemme mijn sone David? David seyde, Het is mijn stemme, mijn heere Koningh: | |
18Hy seyde voorder, Waerom vervolght mijn heere Ga naar margenoot24 sijnen knecht alsoo achter na? want wat hebbe ick gedaen? ende Ga naar margenoot25 wat quaet is’er in mijne hant? | |
19Ende nu, mijn heere de Koningh hoore doch na de woorden sijnes knechts: Indien u de HEERE tegen my Ga naar margenoot26 aenporret, Ga naar margenoot27 laet hem het spijs-offer riecken: maer indien het menschen kinderen zijn, soo zijnse vervloeckt voor het aengesichte des HEEREN, dewijle sy my heden verstooten, dat ick niet en mach Ga naar margenoot28 vast gehecht blijven Ga naar margenoot29 in het erfdeel des HEEREN, seggende, Ga naar margenoot30 Gaet henen, dient andere goden. | |
20Ende nu, Ga naar margenoot31 mijn bloet en valle niet op de aerde Ga naar margenoot32 van voor het aengesichte des HEEREN: want de Koningh van Israël is uyt gegaen om een eenige vloo te soecken, Ga naar margenoota gelijck als men een velthoen op de bergen na jaeght. | |
21Doe seyde Saul, Ick hebbe gesondight, keert weder mijn sone David, want ick en sal u geen quaet meer doen Ga naar margenoot33 voor dat mijn ziele desen dagh dierbaer in uwe oogen geweest is: siet, ick hebbe dwaeslick gedaen, ende ick hebbe seer grootelicks gedwaelt. | |
22Doe antwoordde David, ende seyde, Siet, de spiesse des Koninghs, soo laet eene van de jongelingen over komen, ende halense. | |
23De HEERE dan vergelde eenen yegelicken sijne Ga naar margenoot34 gerechtigheyt ende sijne getrouwigheyt: want de HEERE hadde u heden in [mijne] hant gegeven, maer ick en hebbe mijne hant niet willen uytsteken aen den Ga naar margenoot35 gesalfden des HEEREN. | |
24Ende siet, gelijck als te desen dage uwe ziele in mijne oogen is groot geacht geweest: alsoo zy mijn ziele in de oogen des HEEREN groot geacht, ende hy verlosse my uyt allen noot. | |
25Doe seyde Saul tot David: Gezegent zijt ghy mijn sone David, Ga naar margenoot36 ghy sult het ja gewisselick doen, ende Ga naar margenoot37 ghy sult oock gewisselick de overhant hebben: Doe gingh David op sijnen wegh, ende Saul keerde wederom na sijn plaetse. |
|