Biblia, dat is: De gantsche H. Schrifture, vervattende alle de canonijcke Boecken des Ouden en des Nieuwen Testaments
(1657)–Anoniem Statenbijbel–Mose verklaert voor den volcke, dat hy haest sal sterven, ende in ’t lant Canaan niet komen, belovende, dat Godt hen door Iosua daer in brengen, ende hare vyanden verdelgen sal, vers 1, etc. hy sterckt ende troost Iosua, 7. schrijft ende levert dit wetboeck den Priesteren, Leviten ende Oudtsten over, met bevel, van ’t selve alle seven jaren voor den gantschen volcke te lesen, 9. Godt stelt Iosua in sijn ampt, 14. ende voorseyt Mose ende Iosue de ongehoorsaemheyt ende afwijckinge des volcks, mitsgaders de toekomstige straffen, 16. beveelt Mose een liedt tot waerschouwinge ende overtuyginge des volcks te schrijven, ende hen dat te leeren, 19. Mose beveelt den Leviten dit wetboeck te leggen aen de zijde der Arke des verbonts, 24. gebiedt het gantsche volck te versamelen, om het liedt te aenhooren, 28. | |
1DAer na gingh Mose henen, ende sprack dese woorden tot gantsch Israël, | |
2Ende seyde tot hen; Ick ben heden Ga naar margenoot1 hondert en twintigh jaer oudt; ick sal niet meer konnen Ga naar margenoot2 uyt gaen ende in gaen: daer toe heeft de HEERE tot my geseyt; Ga naar margenoota Ghy en sult over dese Iordane niet gaen: | |
3De HEERE uwe Godt, die sal voor u aengesichte over gaen, die sal dese volcken van voor u aengesicht verdelgen, Ga naar margenoot3 dat ghyse erflick besittet: Ga naar margenootb Iosua, die sal voor u aengesichte over gaen, gelijck als de HEERE gesproken heeft. | |
4Ende de HEERE sal hen doen, gelijck als hy Ga naar margenootc Sihon ende Og, Koningen der Amoriten, ende haren lande gedaen heeft; die hy verdelght heeft. | |
5Wanneerse nu de HEERE Ga naar margenoot4 voor u aengesichte sal gegeven hebben; dan sult ghy hen doen Ga naar margenoot5 na allen gebodt, Ga naar margenootd dat ick u-lieden geboden hebbe. | |
6Weest sterck ende hebt goeden moedt, en vreest niet, ende en verschrickt niet voor haer aengesichte: want het is de HEERE uwe Godt die met u gaet; Ga naar margenoote Ga naar margenoot6 hy en sal u niet begeven noch u verlaten. | |
7Ende Mose riep Iosua, ende seyde tot hem voor de oogen des gantschen Israëls; Zijt sterck, ende hebt goeden moedt; want ghy sult met dit volck ingaen in het lant, dat de HEERE haren vaderen gesworen heeft, haer te sullen geven: ende ghy sult het haer doen erven. | |
8De HEERE nu is de gene, die | |
[Folio 90v\Josua. Godts VVetboeck.Godtlick Liedt.]
| |
voor u aengesichte gaet, die sal met u zijn, hy en sal u niet begeven, noch u verlaten: en Ga naar margenootf vreest niet, ende en ontsett u niet. | |
9Ende Mose schreef dese wet, ende gafse aen de Ga naar margenoot7 Priesteren, de sonen van Levi, Ga naar margenoot8 die de Arke des verbonts des HEEREN droegen, ende aen alle Oudtsten van Israël. | |
10Ende Mose geboodt hen, seggende: Ten eynde van seven jaren, Ga naar margenoot9 op den gesetten tijt van ’t jaer der vrylatinge, op het feest der Ga naar margenoot10 Loofhutten: | |
11Als gantsch Israël sal komen om te verschijnen voor het aengesichte des HEEREN uwes Godts, in de plaetse, die hy sal verkoren hebben, sult Ga naar margenoot11 ghy dese wet voor gantsch Israël uytroepen, voor hare ooren: | |
12Ga naar margenoot12 Vergadert het volck, de mannen ende de wijven, ende de kinderkens, ende uwe vreemdelingen, die in uwe Ga naar margenoot13 poorten zijn: op dat sy hooren, ende op dat sy leeren, ende vreesen den HEERE uwen Godt, ende waer nemen te doen alle woorden deser wet. | |
13Ende dat hare kinderen, die ’t niet Ga naar margenoot14 geweten en hebben, hooren ende leeren, om te vreesen den HEERE uwen Godt: alle de dagen, die ghy leeft op ’t lant, na ’t welcke ghy over de Iordane zijt henen gaende, om dat te erven. | |
14Ende de HEERE seyde tot Mose; Siet, Ga naar margenoot15 uwe dagen zijn genadert, om te sterven; roept Iosua, ende stelt u-lieden in de Tente der t’samenkomste, dat ick hem bevel geve: Soo gingh Mose, ende Iosua, ende sy stelden sich in de Tente der t’samenkomste. | |
15Doe verscheen de HEERE in de Tente, in de Ga naar margenoot16 wolcken-colomne: ende de wolcken-colomne stont boven de deure der Tente. | |
16Ende de HEERE seyde tot Mose; Siet, ghy sult Ga naar margenoot17 slapen met uwe vaderen: ende dit volck sal opstaen, ende na Ga naar margenoot18 hoereeren de goden Ga naar margenoot19 der vreemden van dat lant, daer ’t na toe gaet in ’t midden van Ga naar margenoot20 dien; ende het sal my verlaten, ende vernietigen mijn verbont, dat ick met Ga naar margenoot21 het selve gemaeckt hebbe. | |
17Soo sal mijn toorn te dien dage tegens het selve ontsteken, ende ick salse verlaten, ende Ga naar margenoot22 mijn aengesicht van hen verbergen, dat sy Ga naar margenoot23 ter spijse zijn, ende vele Ga naar margenoot24 quaden, ende benauwtheden sullen Ga naar margenoot25 het treffen: dat het te dien dage sal seggen: Hebben my dese quaden niet Ga naar margenoot26 getroffen, om dat mijn Godt Ga naar margenoot27 in het midden van my niet en is? | |
18Ick dan sal mijn aengesichte te dien dage Ga naar margenoot28 gantschelick verbergen, om al het quaet, dat het gedaen heeft: want het heeft sich gewent tot andere goden. | |
19Ende nu, schrijft u-lieden Ga naar margenoot29 dit liedt, ende leert het den kinderen Israëls, Ga naar margenoot30 leght het in haren mont: op dat dit liedt my Ga naar margenoot31 ten getuyge zy tegens de kinderen Israëls. | |
20Want ick sal dit [volck] inbrengen in het lant, dat ick sijnen vaderen gesworen hebbe, vloeijende van melck ende honigh, ende het sal eten, ende verzadight, ende vet worden: dan sal ’t sich wenden tot andere goden, ende hen dienen, ende sy sullen my tergen, ende mijn verbont vernietigen. | |
21Ende ’t sal geschieden, wanneer vele quaden ende benauwtheden Ga naar margenoot32 het selve sullen treffen, dan sal dit liedt voor sijn aengesichte antwoorden tot getuyge; want het sal uyt den mont sijns zaets niet vergeten worden: dewijle ick weet sijn Ga naar margenoot33 gedichtsel, dat het heden maeckt, al eer ick het inbrenge in het lant, dat ick Ga naar margenoot34 gesworen hebbe. | |
22Soo schreef Mose dit liedt te dien dage ende hy leerde het den kinderen Israëls.[kolom] | |
23Ende Ga naar margenoot35 hy geboodt Iosua, den sone van Nun, ende seyde; Ga naar margenootg Zijt sterck, ende hebt goeden moedt, want ghy sult de kinderen Israëls inbrengen in het lant, dat ick hen gesworen hebbe: ende ick sal met u zijn. | |
24Ende ’t geschiedde, als Mose voleyndt hadde de woorden deser Ga naar margenoot36 wet te schrijven in een boeck; tot datse voltrocken waren: | |
25Soo geboodt Mose den Leviten, die de Arke des verbonts des HEEREN droegen, seggende: | |
26Neemt dit Ga naar margenooth wetboeck, ende leght het Ga naar margenoot37 aen de zijde der Arke des verbonts des HEEREN uwes Godts: dat het aldaer zy ten getuyge tegens Ga naar margenoot38 u. | |
27Want ick kenne uwe wederspannigheyt, ende uwen Ga naar margenoot39 harden necke: Siet, terwijlen ick noch heden met u-lieden leve, Ga naar margenoot40 zijt ghy wederspannigh geweest, tegens den HEERE, hoe veel te meer na mijnen doot? | |
28Vergadert tot my alle de Oudtsten uwer stammen, ende uwe Amptlieden: dat ick voor hare ooren dese woorden spreke, ende tegens hen den hemel ende de aerde tot getuyge neme. | |
29Want ick weet, dat ghy het na mijnen doot Ga naar margenoot41 sekerlick sult verderven, ende afwijcken van den wegh, dien ick u geboden hebbe: dan sal u Ga naar margenoot42 dit quaet in het laetste der dagen ontmoeten, wanneer ghy sult gedaen hebben, dat Ga naar margenoot43 quaet is in de oogen des HEEREN, om hem door ’t werck uwer handen tot toorn te verwecken. | |
30Doe sprack Mose, voor de ooren der gantscher gemeynte van Israël, de woorden deses liedts, tot datse voltrocken waren. |
|