Klimop. Deel 5
(1927)–Anoniem Klimop. Deel 5–
[pagina 142]
| |
Dan rust ze uit en mijmert stille,
Zalig in haar zachten glans;
En hoe stiller 't wordt, te meerder
Schittert alles aan den trans.
En hoe stiller 't wordt, te dieper
Zinkt het dichte duister neer;
Zelfs de breed gebogen lijnen
Van de boomen zie 'k niet meer.
Eenzaam glijden bootje en schipper
Over donkren stroom, zoo ver,
En het lichtje, dat in top zit,
Is als een verdoolde ster.
Uit: Verzen, door Volker
Uitgave van P.N. v. Kampen en Zoon, Amsterdam.
|
|