De Brakke Hond. Jaargang 8
(1991)– [tijdschrift] Brakke Hond, De–
[pagina 54]
| |
Modern leven1.
Niet de grashalm,
niet de roos,
zeker niet de roos,
geen zon of ondergang,
maar draadloze telefoons,
feilloze IBM-machines
en binnenlopende teleteksten
ontroeren mij.
Niet van herders hou ik
maar van ingenieurs
met minimale storingen.
| |
[pagina 55]
| |
2.
The future is female
Oh ja, feministisch
zo overtuigd
als ik dat ben.
Jouw sekse, liefste,
maken we zwierig
onmondig.
Met jullie koketteren we,
maar vrouwen hebben we lief
om hun intelligentie
én hun warme buiken.
Maar jij,
jij blijft toch bij me?
als een hoogst charmant
en typisch exemplaar,
mijn persoonlijk
één-bevolkt reservaatje,
een overlevende
van een sekse die ik later
(nu nog niet natuurlijk...)
liever uitgestorven zie.
Kijk, zo overtuigend
ben ik voor de vrouwen.
| |
[pagina 56]
| |
Zus
Hilde en aantastbaar
was haar naam
en ook een vuurtoren
tussen onze lakens
met koude voeten
zij hielp me wakker worden,
de liefste, 's nachts
om varend schip te spelen
de golven waren altijd hoog
en wij, met onvoorziene averij,
werden dan maar zwarte vissen
in lang gezonken boten
's morgens zag ik roerloos
schelpjes naast me liggen
één groot en zeldzaam exemplaar
met zeewier tussen al haar tenen
mijn zus, mijn heimelijke pijn
twee drenkelingen in een heel jong bed
dat is de oude, nooit vergeten weelde.
| |
[pagina 57]
| |
Heimwee
Wat ik niet meer gebruik
koester ik het hevigst
wat ik nooit begrepen heb
verklaar ik aan iedereen,
wie ik nooit bemind heb
heeft mijn hart,
wat ik nooit geschreven heb
lees ik iedereen voor,
waar ik nooit geweest ben,
wil ik terug naartoe.
|
|