Poëmata
(1623)–Jacob van Zevecote–I
REgina quae per altos
Pindi vagaris hortos,
Et candidis Poëtis
| |
[pagina 270]
| |
Fundis suaue nectar;
Et tu Iouis supremi
Hymen beata proles
Hoc nuptiale sacrum
Versuq́ue molliore,
Lyraq́ue dulciore,
Laetus fauensq́ue canta.
Crinesq́ue mollicellos
Rosisq́ue, lilijsq́ue
Rubrisq́ue, candidisq́ue
Et hinc, & inde cinge.
| |
2.
Tuq́ue sponse perge felix,
Perge felix viuere:
Namq́ue tot petita votis,
Virgo tot suspirijs,
Virgo pulchra, Virgo casta,
Virgo delicatula
Annuente iam parente
Facta coniux est tua.
Perge sponse, perge felix
Tam venustam coniugem,
Quâ nequit venustiorem
Sol Brabantus cernere,
Morte tantum terminandâ
Charitate prosequi.
| |
3.
Et tu venusta Virgo
Quam Pallas & Dione
| |
[pagina 271]
| |
Suam vocant sororem,
Formâque, Musicaque,
Lyraq́ue, gratiaq́ue
Neutri Deae secundam.
Gaude beata tanto
Gaude beata sponso.
Cûi pollicetur aequa
Magni parentis altam
Themista dignitatem:
A filijs deinde,
Nepotisbusq́ue centum
Post secla dirigendam.
| |
4
Perge sponse, perge sponsa,
Pergitote tempus est.
Tempus euge tot petitum,
Tempus olim lacrymis:
Cum flagrantem cordis aestum,
Ac amoris impetum,
Nox nec vlla mitigaret,
Lux nec vlla tolleret.
Perge sponse, perge sponsa,
Pergitote tempus est:
Omen aptum nunciauit,
Iuncta cornix compari,
Quae perenni vos amore
Obligandos praedicat.
FINIS. |
|