6
Om twa oere lês ik him noch syn favoryt stik út Romeinen 8 foar. Byldhoude taal:
Want ik ben er zeker van dat het lijden van de tegenwoordige tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid die over ons geopenbaard zal worden... Hy ûnderbrekt syn bewegings in hoart. Hy heart it, hy werken it, mar treaste docht it him net.
Dan doch ik it yn myn eigen taal, lynjend op in earmtakke, pratend yn syn ear.
‘It is al dagen moai waar, alles sjit de grûn út. Snapst net wêr't dat grien sa hurd wei komt. Ik hie hjoed maleur mei de auto. By Meppel stie ik stil. Ik ha dêr sitten út te sjen oer in greide fol piipkrûd, harke nei de fûgels. Ien en al rêst, frede. En dat lyk oan sa'n autodyk.’
Even nim ik him op. Hy mimeret.
En dan binn' dêr dy wurden wer, dat âlde liet, oandroegen op it teskuorde mankelike lûd fan Bob Dylan:
But sooner or later one of us must know
that you just did what you're supposed to do,
sooner or later, one of us must know
that I really did try to get close to you,
Ik tink oan it stjerbêd fan ús mem, har lêste nacht. Hoe ticht ik by har wie. Memke en 't jonkje. Op dit bêd leit myn heitsje. Mar der is gjin foto fan him mei my op 'e knibbel. Allinne op 'e skouders, ek efterhûs, krekt as dy mei har, mar dan mei de kop