22
Underweis nei Drachten, twa dagen letter, kringe, as harke ik nei in freon, rinnend yn 'e hjerstrein op in drokke winkelstrjitte, flarden út it petear mei Mercuur ta my troch: ‘de pijnbestrijding’, ‘zwaarder middel’, ‘morfine’, ‘uw toestemming’. Myn tsjinstridige gefoelens brekke har baan, spylje my tsjin mysels út:
-Jim heit sit yn de stjerrensfaze no. Hy hat oanjûn dat er net mear wol, hat al ôfskie nommen. Hy kin op syn heechst noch in dei of trije libje en sil al mar mear lêst krije. Moatst him in pynleas, rêstich útein gunne.
-Dat er net mear fjochtsje wol om te libjen, is wier. Mar hat er al ôfskie nommen? Kin er gean? Ik bin bang dat it noch net safier is. Morfine is yn dit stadium mear as pinebestriding. Ik wol kontakt mei him hâlde kinne. Morfine sil him bûten kennis bringe, it sil him dea dwaan.
-Moatst der wol om tinke datst net dyn eigen belang, dyn ferlet, foargean litst boppe sines.
-Myn ferlet? Ik leau net dat ik op dit stuit dúdlik omskreaune ferletten ha. En syn belang, is dat de dea? As er dêroan ta is, faaks. Ik bliuw it in faai ding finen om te sizzen: ‘Ik sil ús heit, om't ik syn belang boppe myn eigen ha, ombringe.’
-Moatst net ferjitte dat er terminaal is. Der is gjin kar mear foar libben of dea. Kinst allinne syn stjerren ferlichtsje.
-En dêrtroch nei foaren helje. Sûnder syn tastimming.
-Witst hoe't er oer ‘rekke’ tocht.
-Mar dat is no krekt wêrom't er net oan 'e slangen leit. Dat betsjut dochs net dat dêr automatysk de spuit foar yn 't plak komt?
In debat mei dysels kin nea in winner ha. As ik út 'e auto stap, ha ik swiere skonken dy't har mei tsjinsin yn ien rjochting bewege litte.