11
Ik ryd it doarp Aldeboarn yn. Kertier oer twaen. De toer liket alwer skever te stean. Hy is fan 1762. Yn dy tiid wie it doarp al ieuwenlang in ferblikkende oantins oan himsels. In ferneamd ynwenner, Jancko Douwama, skreau om 1525 hinne al: Born is in old dorp, ende groet geweest, ende this zeer vergangen.
Us heit hat útrekkene dat de grutskens fan it doarp mear as in meter út it lead hinget. Dêr komt hast in sintimeter it jier by, mar dat wurdt alle jierren in bytsje mear. Kinst it in stadige foarm fan fallen neame.
‘Se ha him fundearre op kowehûden,’ fertelde er, ‘mar it bliuwt fean fansels. De boaiem hjir is eins floeiber. Mear as nochris hûndert jier jou ik him net.’
Ik seach de toer ynienen as in bleidobber dy't plat giet.
Ut 'e Spinhússteech komt in fytser dy't my mar krekt ûntwike kin. It is Rikus.
♦
Ik hie in nije freon, Rikus Isreliet. Hy wenne op in boppehûs. Syn efternamme wie eins gewoan Verdam, mar syn heit hie in keunstgebyt dat net paste en as ik oan 'e doar kaam om te freegjen oft Rikus thús wie, rôp er faak nei ûnderen:
‘Rikus isterniet,’ wat klonk as ‘Rikus Isreliet’.
Rikus hie de rige fan Arendsoog op in planke yn syn keammerke stean. Mar sels wie er mear yn 't skik mei it yndianepak dat er krige om't er de skonk brutsen hie nei't er fan de glierbaan yn 'e boarterstún knoffele wie. Syn mem sei:
‘Het bot stak dwars door ze kous, ik mag van me lazarus valle as het niet waar is. Godskelere, Rikus heb de hele nacht legge janke van de pijn!’
Rikus syn mem wie it wiif mei de fjouwerkante kûten, de ien-