kroandeade romte, in winteropslach foar lânbouwurktugen en karavans.
♦
Ik naam freontsjes wolris mei nei it hert fan it fabryk. Us heit moast dêr earne oan it wurk wêze, mar ik seach him hast nea. En seach ik him al, dan stie er heech op in ljedder of in steiger, ûnberikber.
Oan 'e efterkant moasten wy ús in paad sykje troch in wâld fan liedingen, slangen en tanks, by systerjende kranen en feilichheidskleppen lâns, nei de izeren doar fan 'e tsiismakkerij. Mochtst de buizen net oanreitsje, want dy wiene faken gleonhyt. Mar ús heit wie dêr, earne, dat ik wie net benaud.
De tsiismakkerij wie in hege hal, hast like grut as de tsjerke, fol mei betonnen pikelbakken, hege tsiisparsen; in oardiel fan wjerkeatsende klappen fan izer op stien, galmjende stimmen, gûnzjen en kriezen, alles yn in soere lucht. Deun efter de doar stiene langwerpige betonbakken, dêr't mjuksjende stekken de molke yn omrierden. Bernelûden wiene dêr net te hearren. Wy besochten in passearjende tsiismakker oan te klampen:
‘Goeie! Ha jo ek waaibrokken? Tsiiskoarsten?’
De grillich foarme, swietsoere waaibrokken wiene faak noch waarm en smakken hearlik. De kerrelige, ôfsniene tsiisrânen dêr't de ôfdruk fan de katoenen doek noch yn te sjen wie, beskôgen wy ek as swietekau.
Hiest gelok, dan sette sa'n man dy in bak fol brokken en koarsten foar, mar foar itselde flokte er dy stiif. Ik wist it, wy moasten Jemme Blykstra ha. Dy sei nea wat, hy seach ús stean en wist wat wy woene.
Letter hearde ik dat Blykstra (‘sa gek as in doar’) yn in pikelbak sprongen wie om himsels tekoart te dwaan.
♦