14
Yn it ‘fjouwerkant’ siet er, yn in bank mei in ôfdak en in doarke, skean ûnder de preekstoel. Oan 'e oare kant sieten de diakens. De amtsdragers wiene allegear âlde mannen, noartske boeren mei ferbaarnde en ferreinde koppen yn swarte pakken. Dêr siet ús heit tuskenyn. Allinne syn pak wie itselde.
Tsjokke bibels mei koperen slotten leine foar harren, in maat lytser as dy op it buordsje fan de preekstoel.
Soms, as ús mem sneinspineholle hie, sette er my op 'e foarste rige tsjin de muorre oan en gong sels by it doarke mei de koperen ring - krekt sa'nien as de bolle fan buorman Vos troch de noas hie - sitten, dat er dochs tichteby bleau. Der stiigde út it fjouwerkant altyd, hiel licht, in wijde rook op: dong.
Hy song galmjend en út 'e holle. Om't er de hege toanen wat leger naam, wie er ekstra goed te hearren. Hy song gjin mis wurd. Oant de nije beriming kaam.
‘U bent buitengewoon tekstvast, broeder Wisch,’ hearde ik dûmny Van Dishuis ris sizzen, doe't ús heit him by in húsbesyk op sawat alle fragen antwurde mei in bibel- of kategismussitaat. ‘It is de iennige wei nei it libben,’ sei er, ‘mar dat hoech ik jo net te fertellen, wol dûmny?’
Tekstvast. Ik bewûndere him derom, en dochs fertroude ik it wurd net alhiel.
Doe't ik foar it earst meigong nei tsjerke, wie ik al sa yn 't sâlt bebiten, dat ik op it earste it bêste amen fan de foargonger spontaan Here zegen deze spijze, om Jezus wille amen rôp.
Dûmny knikte my ta. Hy glimke.