Print Dichterlyke mengelingen(1833)–J.F.C. Verspreeuwen– Auteursrechtvrij Vorige Volgende [pagina 68] [p. 68] Flora. Eenzaem in dit groene boschje, Op dat stil en donker pad, Waer, in gulle min verdronken, Flora by haer Raimond zat; In dit boschje, waer ik eertyds Schooner, dan de starren, blonk, En door hemelsch vuer geprikkeld 't Zoete vocht van Amor dronk: Ach! wat zyn voorleden tyden! Ben ik dwalende en ontzind; [pagina 69] [p. 69] Raimond loopt zyn Flora zoeken Maer hy zoekt, als waer hy blind. Vlieg langs geen besneeuwde bergen, Of de brandende eevnaerslyn; Aen der witte beren woonstê Zal uw zoeken vruchtloos zyn. Eenzaem in dit groene boschje, Op dat stil en donker pad, Ben ik snikkend, als ik denke, Bat daer eens myn Raimond zat. Kleurt de zon een ander aerde, Licht ons deel de zilvren maen, Flikkrend zie ik 't allerwegen Raimonds droeve beeldtnis staen. Vlucht, ô jaren! als het beekje Dat ik hier nog ruisschen hoor, Waer, op 't lagchend groen gezeten, Raimond my zyn liefde zwoor. [pagina 70] [p. 70] Boomen, die onz' vreugde deelden, Stort uw bladers op my neêr; Slechts wil ik tot scherm myns ligchaems Drooge blâren en niets meer. Blyde vooglen, die uw stemmen Paerden met ons zoet gevly, Staekt uw zingen; want in droefheid Baert de vreugde grooter ly. Vliegt en zoekt langs verder oorden Tot dat gy myn Raimond ziet; Zegt dan, dat zyn teere Flora Dwalend hem haer zuchten biedt: Zegt, dat, als de zwarte roede Ons naer 't ryk der schimmen stuert, Wy ons beiden zullen vinden Dáér, wáér 't wezen eeuwig duert. Vorige Volgende