Tiende tooneel.
Geertrui, Jeugdig, dóch niet buitenspoorig, opgeschikt, Joost.
GOeden dag, myn Heer, wat is jouw vraagen?
Ouwe Tovenaarster, dat is, wat veur Drommelsche laagen
Jy op myn Zoon geleid hébt, dat hy krankzinnig, én mal
Hendrik, die jou trouwen zal,
Zo ik het niet belét: want was hy niet betovert, én aan 't raazen,
Zou hy, op zulk een vermuft stuk vlees, niet dénken te aazen.
Kyk, hoe ze 'er opgehémeld heeft! dat 's een staaltje! dat 's een beeld!
Foei, schaamje, dat je zo de vroome lui heur kinderen ontsteelt.
Zo bén jy dan Joost, de Vader van Héndrik, myn Vryer?
Wél, jy hébtje méê niet leelyk toeëtaakeld, as ien Snyer,
Of Kwakzalver. Jy bént ien fatsoentje, récht uit ezeid,
Al benje geschraapt: jy lykt 'er wél ien, om ien fluksche meid,
As myn Dochter, op te passen! Wie my niet durft schélden!
Kom jy nóch veur myn oogen, én durf jy jou an mélden?
Jy ouwe Suzannesboef, hébt myn ienige Dóchter verleid,
| |