heer, daarom dien ik hier op dit vaartuig.’
Armand was getroffen door dit eenvoudig aandoenlijk verhaal. Hij ging naar den zeeman toe en schudde hem de hand. ‘Aan één ding hebt gij echter niet gedacht, vriend: ge wilt, dat uw zoon bij de Fransche marine zal komen, maar vergeet, dat, als deze torpedoboot aan Oostenrijk of Italië verkocht wordt, zij eens misschien torpedo's zal werpen naar de onzen.’
‘Maar al te waar!’ zuchtte de zeeman, ‘wat raadt u mij te doen?’
‘Eens te praten met uw zoon over mijn voorstel om de torpedoboot naar Frankrijk terug te brengen. Ik heb hier twee kennissen van mij, die wil ik gaan halen.’
Jan, die juist aan boord was gekomen, was dadelijk bereid te doen, wat zijn landsman hem aanried. ‘Als wij Don Miraflor maar niet bestelen, dan vind ik het best,’ zei hij.
‘O wat dat aangaat,’ zei zijn vader, ‘vijftig duizend gulden heeft hij verdiend met deze boot, door haar te laten kijken. En hij heeft haar zoo ver beneden de waarde gekocht.’
‘Wij willen Goubet later laten beslissen over zijn vroeger eigendom,’ zei Lavarède.
‘Leuk,’ vervolgde hij bij zich zelf, ‘te kunnen verhinderen, dat eene Fransche uitvinding van oorlogsmateriaal in handen zou komen van vreemde mogendheden; leuk ook voor mij, als ik zonder reiskosten te Marseille kan binnenloopen.’
Toen hij het smalle trapje opklom, zag hij tot zijne groote vreugde de Murlytons op de kade wandelen. Hij wenkte hun, dat ze bij hem aan boord moesten komen. Maar dat wenken en roepen trok ook de aandacht van nog twee andere wandelaars, nl. Bouvreuil en Don José.
Toen de tijding van het ontsporen van den trein uit Szegedin in Triest bekend werd, had Bouvreuil er een voorgevoel van gehad, dat Lavarède juist met dien trein was gekomen. Hij had dit Schulze en Muller zoo stellig gezegd, dat zij bereid waren met hem de stad te gaan afzoeken.
Op dien tocht had hij Don José ontmoet. Tijd tot lange verklaringen hadden ze niet, menschen als die twee begrijpen elkaar zóó wel. José deelde even mede, dat het hem goed ging, dat hij fortuin maakte en Bouvreuil de som zou teruggeven, die hij hem in Amerika listig afhandig had gemaakt. Daar hij in Triest goed den weg wist, bood hij aan, te helpen zoeken, en zoo gingen die twee ‘vrienden’ weer samen als van ouds.
Toen Bouvreuil Lavarède gewaar werd, beefde hij van blijdschap. Hij liep naar de beide politiebeambten, sprak even zachtjes met hen en voegde zich toen weer bij Don José. Zij gingen recht op de ‘Frans Joseph’ aan.
Armand had intusschen het touw losgeworpen, waarmee de torpedoboot aan de haven vastlag. Opziende, schaterde hij het uit. Achter zijne Engelschen zag hij zijn welbekenden Parijschen bankier en den ex-gouverneur van Cambo.
‘Wilt u maar naar beneden gaan?’ zeide hij tot Sir Murlyton, die hem vragend aanzag. ‘En juffrouw Aurett ook?’
‘U neemt voor mij de honneurs waar,’ merkte Miraflor op.
‘Zooals u ziet, mag ik u ook verzoeken?’
Bouvreuil moest zijns ondanks lachen. ‘Ga u maar voor, Mijnheer Lavarède,’ zei hij sluw.
‘Zooals u wilt.’
Weldra waren allen in het salon. Bouvreuil had zich, eer hij naar beneden ging, overtuigd, dat de politiebeambten op de kade stonden.
‘Mijnheer Lavarède,’ begon hij, ‘u hebt eene quitantie van mij voor een paar duizend gulden als prijs voor mijne vrijheid, uwe eigen vrijheid zal u zeker meer waard zijn.’
Er was zoo iets ironisch in Bouvreuils toon, dat Armand achterdocht kreeg.
‘Wat wilt u daarmee zeggen, Mijnheer Bouvreuil?’
‘Dit, dat twee agenten op u wachten, om u gevangen te nemen, zoodra gij boven komt.’
‘Wat u zegt? Maar dan ga ik niet naar boven, maar naar beneden. Dank u voor de waarschuwing.’
Terwijl hij dit zeide, hoorden ze iets toeklappen. Het was de klap van den toren, die door Lavarède gesloten was.
Staande bij de tafel, greep Armand in dien zelfden tijd naar een anderen knop.
‘Wat gaat ge doen?’ schreeuwden Bouvreuil en Don José in de uiterste verbazing.
‘Dalen,’ was het kalme antwoord.
Een geruisch van water langs de zijden van het vaartuig bewees, dat hij de daad bij het woord had gevoegd.
De twee verbondenen wilden hem te lijf; doch Armand strekte zijne hand uit naar een zwarten knop en zeide koeltjes: ‘Nog ééne dergelijke beweging en dan laat ik de ‘Goubet’ zinken.
‘De “Goubet”!’ riep Miraflor woedend, maar hij deinsde toch terug.
‘Ja zeker de “Goubet”!’ riep Lavarède verontwaardigd, dat is de ware naam voor dit torpedo-vaartuig. De uitvinder, die alles, wat hij bezat, opgeofferd heeft voor zijn werk, heeft het u niet voor een spotprijs verkocht, om het in Oostenrijk te gaan verkoopen, maar alleen om in zijn eigen land zijne uitvinding meer bekend te maken.’
‘Is die man dan altijd oneerlijk?’ vroeg Aurett zich af. ‘Hoe laag is dit misbruik maken van eens anders verlegenheid!’
Een electrische schel ging over en toen stroomde een groengetint licht van twee zijden het salon binnen. De luiken waren open. De torpedoboot rustte nu op den bodem der zee en van uit het salon kon men de visschen zien zwemmen als zwarte schaduwen in een smaragdgroene, doorzichtige watermassa.
Aurett gaf luide hare bewondering lucht en ook Sir Murlyton werd geboeid door het vreemde schouwspel.
‘Om te verhinderen, dat de uitvinding van een Franschman ten bate van het Oostenrijksch gouvernement verkocht wordt,’ ging Lavarède voort, ‘wil ik dit half gestolen vaartuig weer naar Frankrijk terugbrengen.’
‘Ik heb er niets tegen,’ zei Sir Murlyton.
‘Maar ik heb er veel tegen,’ riep Miraflor.