Nadat zij eene hoogte beklommen hadden, zagen zij haar voor zich liggen, ingesloten door een kring van lage heuvels.
Beharsand heeft niet meer dan drie à vier duizend inwoners, maar in de bevrozen steppe van Midden-Azië is zij een belangrijk verkeerpunt.
‘Wilt ge de stad binnengaan?’ vroeg Sir Murlyton aan zijn jongen vriend. ‘Maar dat is zoo goed als moedwillig in de val loopen, zou ik denken.’
Lavarède begon te lachen. ‘Gisteren ja, en morgen misschien ook, maar vandaag niet. Vandaag is het Amazonenfeest, zei Dagrar, daarvan moeten we profiteeren.’
Verder liet hij zich niet uit. Hij had een plan, dat was duidelijk. Met haastige schreden spoedde hij zich voort, recht op de stad aan. De heer Murlyton kon hem bijna niet bijhouden.
Weldra stonden zij voor de vesting. De Franschman ging naar eene poort, waar twee vrouwen op wacht stonden, gewapend met helm en schild en speer.
‘Stevige vrouwspersonen!’ mompelde Lavarède. Zonder hare vlechten zou men kunnen denken, dat er mannen op post stonden.’
De wacht hield de vreemdelingen staande. Rachmed vroeg, zooals Armand hem verzocht had, naar de woning van Lamfara. De dames werden dadelijk heel vriendelijk en lachten over de heele breedte van haar plat gezicht.
‘Gij moet het Ameïraikhanplein over,’ zeide de eene, ‘maar gij zult moeten wachten, want de Amazonen houden er op dit oogenblik hare samenkomst.’
Armand uitte een vreugdekreet.
‘Komt gauw mee,’ riep hij zijne vrienden toe, ‘van de emancipatie der Kirgiezische vrouwen kunnen wij voordeel trekken. Wat een geluk, dat het juist heden haar feest is!’
En met deze woorden stak hij zijn arm door dien van Rachmed en sprak en gesticuleerde erg druk tegen hem. De arme heer Murlyton kwam hijgend achteraan en verstond geen woord van alles, wat Armand zeide.
In de straten liepen de Kirgiezische vrouwen in fiere deftige houding naast hunne vernederde mannen, die bepakt en beladen waren met de kinderen en allerlei benoodigheden voor de huishouding. Zij keken nieuwsgierig naar de vreemdelingen.
Toen deze op het Ameïraïkhan-plein kwamen, waren ze getuige van een vreemd en grappig tooneel.
Op blokken steen zaten in pelsmantels vele vrouwen te luisteren naar eene spreekster, die met eene harde stem eene rede hield. De anderen gaven door hoofdknikken of schudden blijken van goed- of afkeuring. Met kleine trekjes rookten zij intusschen uit pijpen met lange slangen.
Zonder te vragen, of hij ook stoorde, of zonder zich in het minst daarover te bekommeren, stapte Lavarède recht toe recht aan naar het spreekgestoelte, (dat was hier een hooger steenen zetel dan die rondom stonden).
Het gevolg van dit binnentreden in den heiligen kring was een luid geschreeuw van verontwaardiging. Dreigend stonden de Amazonen op, nog nooit had een man het gewaagd in hare openbare vergadering te komen.
‘Wat is hij nu begonnen!’ zuchtte de Engelschman. Maar reeds bedaarde het leven. Lavarède had Rachmed gewenkt en deze deed nu het verhaal, waarvoor Lavarède hem onderweg de aanwijzingen gegeven had.
Auretts vader verstond niet, wat Rachmed zeide, maar hij zag, dat de dames oplettend luisterden.
Rachmed begon met beleefd excuus te vragen voor de stoornis. Zij zouden die vergeven, zeide hij, als zij vernamen, dat zij haar om recht kwamen vragen voor eene vrouw, die in hare vrijheid belemmerd werd door een der mannen van de stad. ‘Vandaag is immers iedere vrouw vrij?’ vroeg hij, ‘er mag er geen een tegen haren zin gevangen gehouden worden, niet waar?’
‘Voi! voi!’ riepen verscheiden stemmen.
‘Zij zeggen “ja”,’ fluisterde de tolk tot Lavarède.
‘En toch,’ vervolgde hij in de landstaal tegen de vrouwen, ‘is een jong meisje gevangen in Beharsand. Deze heeren zijn haar vader en haar verloofde. Zij komen u om recht vragen in naam uwer dappere overgrootmoeders.’
Een luid ‘hoera!’ weerklonk. De Amazonen wilden weten, waar en door wien het jonge meisje gevangen werd gehouden.
‘Door het stamhoofd Lamfara,’ antwoordde Rachmed.
‘Naar Lamfara!’ werd er geroepen, en de vrouwen schaarden zich in het gelid en marcheerden naar de woning van den aanvoerder der honderd krijgers.
‘Waar gaan ze heen?’ vroeg Sir Murlyton.
‘Uwe lieve dochter bevrijden, waarde vriend.’
‘Maar ik begrijp niet....’
‘Later zal ik het u wel uitleggen, wij profiteeren van de omstandigheid, dat de vrouwen de baas zijn vandaag. Als Aurett door die krijgshaftige dames bevrijd is, dan moeten we dadelijk van hier en zoover mogelijk weg, want morgen worden de bordjes weer verhangen.’
Intusschen zat Aurett in diepe treurigheid te peinzen. Zij doorleefde weer dien vreeselijken nacht, dat zij, dwars op het zadel van Lamfara gebonden, in galop werd weggevoerd van haar vader en haar beminden vriend. Daarop was een halt gevolgd en toen weer zulk een wilde nachtelijke rit.
Dicht bij de stad waren de tenten opgeslagen. Toen had zij een oogenblik hoop gehad, want er was een wagen voorbij gekomen en daar was zij heengeloopen, opdat de vreemdeling haar verdedigen en helpen zou. Maar haar heer en meester was toegesneld en had haar naar hare tent teruggebracht.
En weer had men haar op het paard getild en in eene vreemde stad binnengeleid, waar de huizen hier en daar verspreid stonden. Zij was onder een soort triomfboog doorgegaan, die van steen gebouwd was en een zeer zonderlingen vormd had. Eindelijk had men haar op eene binnenplaats verzocht van het paard te stijgen en haar daarop in een laag vertrek gevoerd, dat achter haar gesloten werd.