eenzaam, en ongehinderd bereikten zij het strand.
In het platboomde schuitje, dat aan Ramons visscherboot was vastgehaakt, werd de zieke op de dekkleeden van de muilezels zoo gemakkelijk mogelijk neergevlijd. Hij lag gedurende de geheele reis bewusteloos, slechts flauw ademhalende. Ramon hield zoo dicht mogelijk langs de kust en trof in de baai van Admirante gelukkig een kalme zee, zoodat de reis, die zes dagen duurde, over het geheel voorspoedig was.
Even had Lavarède de oogen geopend, maar zooals de inlandsche geleerde voorspeld had, sloot hij ze onmiddellijk weder. Zijne vrienden wisten, dat hij leefde, durfden echter nauwelijks hopen op zijn behoud.
Zonder dat hij er iets van merkte, werd hij te Colon naar het Isthmushotel gedragen, waar twee maanden vroeger de familie Murlyton hare kamers had gehad.
‘Zooveel vermoeienis en energie!’ dacht Miss Aurett, ‘zonder dat het hem iets verder heeft gebracht. Om mij uit de macht van Don José te redden, heeft hij zich opgeofferd en zijn tijd verloren. En nu ligt hij zoo zwaar ziek, omdat hij mij heeft willen beschermen. Arme Lavarède!’
De heer Murlyton had geen oogenblik geaarzeld om alle kosten der verpleging voor zijne rekening te nemen. Het ontbrak den zieke aan niets, de knapste chirurgijn werd ontboden en niets gespaard, wat zijne genezing kon verhaasten. Ook voor de vernieuwing van zijne garderobe zorgde de in alles zoo stipt eerlijke Engelschman.
Maar in Miss Auretts hoofdje ging nog heel wat anders om. Zij vond, dat zij en haar vader jegens Lavarède nog een anderen plicht hadden, nl. om hem den verloren tijd te doen inhalen. Op zekeren morgen zeide zij tot haar vader:
‘Papa, als wij het geluk hebben, dat Mijnheer Armand beter wordt, dan zijn zijne vooruitzichten toch weg.’
‘Hoezoo?’
‘Wel, omdat er nu al zooveel maanden om zijn van het jaar, dat het testament hem voor zijne reis heeft toegestaan, en daardoor verliest hij misschien zijne aanspraak op de erfenis.’
‘Ja meisje, dat zijn de kwade kansen van zijne wel wat dwaze onderneming.’
‘Maar, dat hij zoo edelmoedig zijn tijd voor onze hulp heeft over gahad en om mij te beschermen zijn leven in gevaar heeft gebracht, dat rekent u toch niet tot de kwade kansen, waarmee wij geen rekening hebben te houden?’
‘Maar mijn kind, toon ik dan geen waardeering voor de toewijding van dien jongen man? Wat kan ik nog meer voor hem doen? wordt hij niet verpleegd, zooals ik het u zou laten doen, als gij ziek waart?’
‘O ja, Papa, maar wij hebben toch nog eene andere verplichting.’
‘Wat wilt ge eigenlijk van mij? Zeg het maar ronduit, ge weet, dat ge veel van mij gedaan kunt krijgen, maar nu kan ik toch heusch niet raden, wat ge meent.’
‘Wel Papa, dat is toch nog al eenvoudig, om mijnentwil heeft hij zooveel tijd in Middel-Amerika zoek gebracht en het kan nog weken duren, eer hij weer op krachten is, nu moest u zorgen, dat hij zonder ongemak te San Francisco komt.’
‘Van hier naar San Francisco?’
‘Ja Papa, het kan heel gemakkelijk; niet over land natuurlijk, maar over zee. Dezer dagen vertrekt van Panama de stoomboot Alasko. De overtocht duurt veertien dagen ongeveer. Ik heb met den Engelschen dokter hier in het hotel gesproken en die ziet in eene zeereis geen bezwaar, hij denkt, dat die den zieke eer goed zal doen, als hij verder goed verpleegd wordt. En daar zal ik aan boord natuurlijk wel voor zorgen. Nu is de heer Lavarède nog te zwak, om te weten, wat er met hem gebeurt; zonder er over te praten, kunt u hem nu laten overbrengen, later zou hij er zich misschien tegen verzetten. Doe het Papa, ik zal er u o zoo dankbaar voor zijn.’
‘'t Is wel wat overdreven,’ zei Sir Murlyton, ‘maar ik beloof je, dat ik voor drie passage wil nemen op de boot. Maar hoe krijgen wij hem naar Panama? hij moet toch eerst vervoerd worden naar de andere zijde van de landengte, eer wij hem kunnen inschepen.’
‘Hoe lief van u, Papa, dat u het goed vindt!’ riep Aurett en kuste haar vader hartelijk. ‘Het vervoer van hier zal zoo moeielijk niet zijn, ik heb met den heer Gérolans gesproken, u weet wel, die kennis van Lavarède, die ons de werken voor het kanaal heeft laten zien. Wij krijgen een waggon in den trein van Colon naar Panama. Lavarède wordt met matras en al er in gedragen en komt zoo ook gemakkelijk op de boot. De chirurgijn zegt, dat de zieke door het vervoer misschien wel wat koorts kan krijgen, maar dat de zeelucht zooveel goed zal doen. Hij denkt, dat, als de krachten bijkomen, Lavarède spoedig genezen zal. Het is een goed werk,- Papa, dat u aan hem doet.’
De heer Murlyton zag met genoegen, dat zijne dochter zoo behulpzaam en zoo praktisch was. Hij vond alles goed en den volgenden dag brachten Gérolans en Ramon met de noodige voorzorg den zieke naar den trein.
Bij het verlaten van het hotel werd Miss Aurett aangesproken door Bouvreuil.
‘Hoe gaat het met uw vriend, Juffrouw Murlyton? Ik heb niet zelf durven komen om naar hem te informeeren, maar ik weet uit de tweede hand, hoe uw Papa hem laat verplegen.’
‘Papa vindt dit niet meer dan zijn plicht, daar de heer Lavarède ons uit moeielijkheden heeft gered, waarin wij, misschien ook mee door uw toedoen waren gekomen, Mijnheer Bouvreuil.’
‘Hoe kunt u zoo iets denken? ik ben sedert eene maand hier, nadat de President’, dit zeide hij spotachtig, ‘mij uit zijn land heeft gejaagd. Maar ik mag u feliciteeren met zijne beterschap, want ik hoor, dat hij het hotel heeft kunnen verlaten.’
Aurett begreep instinktmatig, dat zij Bouvreuil liever niet aangaande haar plan moest inlichten.
Zoo onbevangen mogelijk, antwoordde zij, waarheid met list vereenigende: ‘Mijnheer La-