Pia desideria
(1624)–Herman Hugo–
[pagina *28]
| |
![]() | |
[pagina 239]
| |
QVàm mea, per varios, vita est exercita casus!
Vt pila, percussu pulsa, repulsa manus.
Munera belligeri primùm placuêre Gradiui,
Armaq́, spe laudis, sanguinolenta tuli.
Arma dabant animos, & erat spes omnis in armis,
Ceu foret haec votis meta futura meis.
Saepè vigil tetricas traduxi cantibus horas,
Et custos speculae taedia longa tuli.
Nec semel admonitu fraus hostica prodita nostro est,
Cùm signum toties, ore, velaere dedi.
Addidici septis fossam producere castris,
Et sude praefixas impedijsse vias.
Quin etiam subitae faciem componere pugnae,
Et trepidis animos addere, voce, globis.
Denique non tenuit belli quis certiùs artes,
Militis auxilio seu Ducis esset opus.
Ah, quoties Libycas pressit pes lassus arenas,
Et cècidit madidis sudor in ora comis!
Collaq́ magnanimus tinxit fumantia puluis;
Nec tamen vnda, sitim quae recrearet, erat.
Ah quoties gelidos fluuiorum innauimus alueos,
AEre grauante humeros, aere grauante caput!
Oraq́ prensatos retinebant mordicus enses.
Nando per obstantes cùm veheremur aquas.
| |
[pagina 240]
| |
Bellantem tenuit iam tot me Marspiter annis,
Principioq́ pedes, fine merebar eques:
Quóque tegor, decimâ fuit ictus arundine thorax,
Laesaq́ sunt totidem cassis & vmbo locis.
Lethifero cecidit sonipes mihi tertius ictu,
Crista quater, galeae cuspide, rapta fuit.
Quin animam praeceps in aperta pericula misi,
Dum nimis hostili dextera caede calet.
Nulla tamen nostro tunc sunt data vulnera tergo,
Omne sed aduerso pectore vulnus erat.
Nempe gradum tenui, contra ferrumq́ facesq́,
Telaq́, praecipiti grandine plura tuli.
Perq́ meo factos gladio spatiabar aceruos,
Imposito subigens corpora strata pede.
Quis putet, hoc tantis caput insuperabile bellis,
Non etiam bellis, vota tulisse suis?
Heu mihi! post partas proprio tot sanguine lauros,
Post tot ad infernos funera missa lacus;
Post toties meritas gladio victore coronas,
Post tot fixa tuo signa, Gradiue, tholo:
Vna tot egregios deleuit culpa triumphos,
Nec fuit vlla super nominis vmbra mei:
Et grauis in poenam me diruit aere Tribunus,
Iussit & incincto turpiter ire sago.
Gloria quin odiis popularibus obruta vertit,
Sic cecidit tanto Marte petitus honos.
O vtinam potiùs pro te, Deus, arma tulissem!
Non ita cassa suis laudibus arma forent.
Te super, intrepidâ meliùs spe, vota locantur,
Vt fundat trepidas anchora fida rates.
| |
[pagina 241]
| |
Ergo suum Odrysio positum suspendimus ensem,
AEraq́ sunt curuae iussa valere tubae.
Tum lucra, tum vigiles, lucro arrisêre tabernae,
Vnaq́ Mercurio cura litasse fuit.
Tum piper & lanas lydo reparauimus auro,
Veximus & grauidâ grana, merumq́ trabe.
Nostraq́ Barbaricos tetigerunt lintea portus,
Et sinus inuectâ vix sine merce fuit.
Scilicet, è minimâ magnum re cogere quaestum,
Maximus hâc studij parte triumphus erat.
Creuerat aggestis iam densa pecunia nummis,
Nec domus immensas arcta tenebat opes.
Classis & ambustis onerata redibat ab Indis,
Sed perijt, patriis proxima classis aquis.
Plurimus implebat tabulas mihi debitor ambas,
Credita periurus debitor esse negat.
Ergo velut liquidis sal crescit & interit vndis,
Vt creuistis opes, sic perijstis opes.
O quanto placidos tranquillius exigit annos,
Qui neque lucra cupit, qui neque bella mouet!
Diues Athlantiade, tua linquo negotia, dixi,
Nulla mihi vestrâ merce redempta quies.
Quid facerem, toties frustrantibus omnia votis,
Marte negante decus, Mercurioq́ fidem?
Regis in ignotam subrepsi nobilis aulam;
Magnaq́ mox Regifama relata mei est.
Et vocor, & videor, placidoq́ arrideor ore;
Dumq́ loquor, pronâ Principis aure fruor.
Nescio quid fuerit, quod Rex ita coepit amare;
Non fuit hoc meriti, sed magè sortis opus.
| |
[pagina 242]
| |
Seu fuerit virtus, seu sors, seu Regius error,
Maximus exiguo tempore creuit amor.
Saepè diem nocti coniunximus, inq́ loquendo,
Non fuerat visus praecipitasse dies.
Saepè domi tacitas lusu traduximus horas,
Vnaq́ saepè foris mensa duobus erat.
Non ita Seianum Latiae fauor extulit Aulae;
Clitus Alexandro non ita carus erat.
Commodus haud tantum potuit tribuisse Cleandro,
Aut Constantini plus amor Ablauio.
Iamq́ suâ fateor, fauor hic, nouitate placebat,
(Vt propè non solitae res nouitate placent)
Aulaq́ felicem, felicem turba vocabat,
Quod mihi tanta Ducis gratia parta foret.
Vah! nimis infidis subnixa potentia sceptris,
Quae minimo sortis turbine versa ruit!
Ecce, minax tetricos coepit Rex ducere vultus,
Nec tamen est vitio gratia laesa meo.
Hei mihi! coeptus amor, subitam se vertit in iram,
Hostis & è patrio cogor abire solo.
Et veteres auxi casu, noua fabula, fastos;
Fabula sic elegis tristè canenda meis.
Arcadij Eutropius; Stilico rediuiuus Honorî,
Et Constantini Caesaris Ablauius;
Clitus Alexandri; Tibêrius & Seianus,
Rursus in historiae parte fuêre meae.
O Deus! ô quantò tranquilliùs exigit aeuum,
Qui locat in sceptris votaq́ spesq́ tuis!
| |
[pagina 243]
| |
Psalm. 72. | |
Aug. manu. cap. 25. | |
Aug. solilo. cap. 13. | |
Aug. medit. cap. 37. | |
Aug. in Ps. 72. | |
[pagina 244]
| |
lius, quādo eum vide bimus facie ad faciem: | |
Basil. in Psal. 61. | |
[pagina 245]
| |
Greg. homil. 4 in Euang. | |
Aug. in Ps. 39. | |
Orig. in Psal. 36. hom. 5. | |
[pagina 246]
| |
uersam, & quia aliam nullam omninò spem | |
Basil. in reg. fusiùs disput. quaest. 42. | |
Quidquid igitur agendum sit, quidquid | |
[pagina 247]
| |
arbitror: quoniam tu es Domine spes mea. Speret, | |
Heb. 6. | |
Aug. in Psal. 64. | |
[pagina 248]
| |
Ambr. in orat. |
|