Vlaanderen. Kunsttijdschrift. Jaargang 31
(1982)– [tijdschrift] Vlaanderen. Kunsttijdschrift–
[pagina 49]
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Jaarvergaderingen van het C.V.K.V.Wij nodigen nu reeds alle leden van het C.V.K.V. uit om op zaterdag 5 juni 1982 aanwezig te zijn op onze jaarlijkse Algemene Statutaire Vergadering die plaats vindt om 15 uur in het Don Bosco-Instituut, Kortrijksesteenweg 1, Sint-Denijs-Westrem (Gent). De agenda van deze vergadering omvat o.m. de verkiezing van de helft van de leden van onze Raad van Beheer en een colloquium onder het motto ‘Wat was, wat is, wat wordt “Vlaanderen”?’, een panelgesprek waarbij ook de leden hun zeg zullen hebben. Nadere informatie i.v.m. deze erg belangrijke ledenvergadering zal aan de leden via ons ledenblad ‘Tijdingen’ meegedeeld worden.
Op zaterdag 25 en zondag 26 september 1982 viert onze vereniging en ons tijdschrift ‘Vlaanderen’ in Brugge het 30-jarig bestaan. Op zaterdag 25 september wordt o.m. de tentoonstelling met geselecteerde werken van onze Jozef Stormeprijs voor Schilderkunst geopend en worden tevens de laureaten ervan bekend gemaakt, alsook de laureaten van onze Albert de Longie-poëzieprijs. Na een plechtige eucharistieviering waarin we onze overleden leden zullen gedenken op zondag 26 september, houden we een feestzitting met o.m. een rede van Anton van Wilderode, lid van de Raad van Beheer, over het thema ‘Ethiek en Kunst’ en een feestbanket waarop de leden die sedert onze laatste jaarvergadering in St.-Michiels-Brugge een prijs behaald hebben of die intussen 60, 70, 80... jaar geworden zijn, eventjes in de bloemen zullen gezet worden. Het zou ons ten zeerste van dienst zijn, mochten de leden die dit jaar 60 jaar (ge)worden (zijn) ons dit NU reeds laten weten (adres: Kunstecho's van ‘Vlaanderen’, Warschaustraat 12, bus 3, 8400 Oostende) dit met het oog op het sturen van een uitnodiging tot deze feestviering en het publiceren van een hulde-artikel in onze rubriek ‘Wij huldigen / Wij gedenken’. Verdere informatie over deze feestdagen volgt via ‘Tijdingen’. Eveneens in verband met de rubriek ‘Wij huldigen / Wij gedenken’ vragen we via deze weg dat de familieleden of vrienden van leden die overleden zijn (zie rubriek ‘Verbondsberichten: Zij rusten in vrede bij de Heer’) ons een In Memoriam-artikel zouden willen bezorgen (max. 30 getypte regels) waarin het leven en het werk van de overledene kort worden gememoreerd, alsook een portretfoto van de overledene om als illustratie bij dat artikel te dienen. Bij voorbaat hartelijk dank. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
De kunstenaar en de hogere waardenHuib Dejonghe nam een indrukwekkend interview af van de baas van BRT-3, Karel Aerts (60). Het verscheen in de krant De Standaard op 30 nov. Wij drukken er hier het laatste deel van over, met Karel Aerts aan het woord: ‘Wij blijven vechten voor de verdediging van de waarden: de traditionele waarden, daar ben ik te veel historicus in merg en been voor. Bach en Mozart, dat zijn eeuwige waarden en popmuziek is misschien nog te vluchtig. Het heeft allemaal wat met het fenomeen tijd te maken. Als ik zie wat ik zoal meegemaakt heb en van mijn dochter die Japans studeert iets hoor van die oosterse opvatting: gisteren en morgen maken deel uit van vandaag. Dat tijdloze, dat is belangrijk. Dan krijgt alles een speciale dimensie. Ik heb de laatste tijd veel over die dingen nagedacht. Vier jaar geleden was ik klinisch dood. Volledige hartstilstand. Fataal dus. Ik ben er op mirakuleuze wijze doorgekomen. Ik verheug mij elke dag over iedere sekonde dat ik leef, hoe depressief ik ook geweest ben. Het laat mij nooit mer los. Ik heb daarover gelezen, over mensen die de dood gezien hebben. Maar wat ik nergens heb gelezen, dat is dat ik daardoor ben gaan begrijpen, kristenen zoals wij zijn en hopen te blijven, wat de rooms-katolieke liturgie bedoelt wanneer zij spreekt van Requiem Aeternam en veel sterker nog: et Lux Perpetua, het Eeuwige Licht of het Lux Aeterna. Nu wil ik dit niet zo formeel gaan zeggen, want ik ben daar niet met mezelf over in het reine. Maar ik heb dat Licht gezien, vanuit een donkere tunnel. En dat is iets onvoorstelbaar schoons. Dat moét het Lux Perpetua zijn. Ik zeg niet, ik durf niet te zeggen dat dit Licht God was. Maar ik dénk het. Die identifikatie van God met licht (zoals Kristus zegt: ik ben het Licht der Wereld), daar is veel van waar. Ik geloof dat het zien van God, het opgenomen worden in dat Licht, dat dit meteen ook absolute kennis veronderstelt. God-Licht-Kennis, dat is zo mijn eigen teologie gegroeid aan de hand van ervaring door vreugde en lijden en mensen lief te hebben. Want ik geloof in de mens en zijn mogelijkheden. Als ik mijn medewerkers bekijk, stuk voor stuk, wat een respekt ik voor hun kennis moet hebben en voor wat zij doen. En het schoonste hierbij is mijn familie. Mijn zes kinderen. Mijn vrouw die, denk ik, mijn leven gered heeft. Door haar vasthouden, fysiek en vooral geestelijk. Die nooit heeft willen geloven dat het gedaan was, terwijl de dokters het wél geloofden en haar aanmaanden “schikkingen te treffen” zoals dat heet: het is hier gedaan. Zij is bij mij gebleven. De behandelende professoren hebben ten slotte gezegd: geef mevrouw Aerts een stoel. Zij is gebleven. Zij is met mij doorgekomen. Alleen met haar geloof. En het bidden van de vrienden. Daar geloof ik in. En ook in de hulp van de afgestorvenen die ik gekregen heb. Dat ben ik gewaar geworden, met naam en toenaam. En daarom ook, Huib, bid ik alle dagen, op de bus, in de auto. Voor mijn vrouw, mijn kinderen, de vrienden, de mensen die in de miserie zitten en voor hen die jaren geleden gestorven zijn. Kort, met moeite soms, maar ik doe het. En daarom, als wij de hoogmis zingen met mijn kinderkoor Concinite, dan is dat bidden. Zoals Jos Lennards van de Roermondse Schola Cantorum, gespecialiseerd in Gregoriaans, mij eens zei: als ik u hoor, dat kan ik met mijn volwassenen niet, dat is zingend bidden. Muziek is een weldaad voor wie ze beoefent. Kinderen die schuw zijn, bloeien open door de muziek. Het is mijn grootste genoegen dat te zien. In Concinite nemen wij als technisch uitgangspunt het Gregoriaans: veertig, vijftig jonge mensen die klinken als één stem. Wij bereiden nu een Kerstconcert voor. Met het grote klassieke werk, maar in het tweede deel melodieuze hedendaagse popmuziek. Het is ritmisch en harmonisch moeilijk, maar het klinkt prachtig en de kinderen vinden het heerlijk.’ Huib Dejonghe: ‘Bezieling lijkt hieraan niet vreemd.’ K. Aerts: ‘Ik beschouw bezieling als mijn hoofdtaak, overal ook hier bij BRT-3. Zoals Collaer destijds. Mijn medewerkers inspireren, blijven gelukkig zijn op elk nieuw kreatief idee. Vanwege het budget wellicht minder concerten, maar meteen zoeken naar vernieuwing in het échte radiowerk vanuit de studio. Ik moet proberen de “premier de cordée” te zijn, de eerste gids, zoals bij het alpinisme in mijn vakantie. Fernand Pareau, de “guide des guides” in Chamonix, heeft mijn ziekte van op afstand meegemaakt en toen ik terugkwam trok hij met mij naar de Val d'Aosta. Wij hebben het dubbele van de tijd over de Gran Serra gedaan. Het is wonderlijk, die wereld van de stilte. Ik heb dat nodig om mijn angsten te overwinnen. Ik ben dikwijls bang in de bergen, maar tegelijker tijd poog ik bewust tegen de stroom in te gaan, al ben ik dan een pessimist. Ik ga niet verder dan de vierde graad, maar tegen een wand hangen en de stilte horen van een bergtop, dat geeft een kosmisch gevoel. Een mystieke poging om in jezelf te kijken. Alpinisme helpt mij de angst te overwinnen. Dat doen ook de werken van Karlfried Graf Dürckheim (De Roep van de Meester - De Kultuur van de Stilte - Mediteren) die ik via de KRO-televisie leerde kennen en met wie ik in kontakt kwam. Met “The Song of Innocence” van André Laporte die de muziek schreef bij William Blake's gedichten en die wij met Concinite hernemen, zou ik een boodschap willen meegeven tot de jeugd. Over optimisme en van met zingen vreugde scheppen. Zestien jaar ervaring heb ik nu met dat koor. Als dirigent vooral pedagoog zijn. Met Dürckheim, een beetje als psycho-terapie de dingen mee beoefenen. Zoals het ademenen bij het zingen. Adem, de levensadem, geeft stem en zelfvertrouwen. En naast dat alles, de vriendschap. Want vriendschap moet men kultiveren. Ik heb het tijdens mijn ziekte ondervonden. Ook van de grootste muzikale namen uit de gehele wereld waar ik brieven van heb - Bernstein, Britten, Böhm, Berganza tot Peter Pears die zo vaak thuis is geweest - die ik allemaal in een boek zou kunnen bundelen. Als voorzitter van de muziekafdeling van de Europese Radio Unie bereik ik veel mensen en werken wij nu voor de jeugd de wereld rond. Evengoed in Amerika tot voor het eerst ook de Sovjetunie. Het is de wereld waarin ik mag leven en het vervult mij met grote dankbaarheid. Zelfs om het leed dat ik heb geleden.’ | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kunstenaarsbelangen
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
[pagina 50]
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
[pagina 51]
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Modern mecenaatWie op een efficiënte manier kunstenaars wil helpen, kan dit het best doen door erelid te worden van het C.V.K.V. Stort uw gift van minimaal 1.000 fr. op bankrekening nr. 712-0103664-54 t.n.v. C.V.K.V. - 8800 Roeselare. Als blijk van onze waardering sturen we u een litho van Willy Vanparijs (o 1953, woont in Houthalen-Helchteren, studeerde aan de Stedelijke Academie van Genk). Wat meer is... de opbrenst van dergelijke giften houden wij integraal beschikbaar voor kunstenaars in een noodsituatie die op ons een beroep doen.
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Zij rusten in vrede bij de heer
Kunstenaarsverbond en tijdschrift ‘Vlaanderen’ bieden aan de naastbestaanden van onze afgestorven CVKV-leden hun innige deelneming. |
|